Γράφει ο Σταύρος Παπαγιαννάκης
Η πρόσφατη συζήτηση γύρω από τη δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών προκαλεί εύλογους προβληματισμούς. Από τη μία πλευρά, η κυρία Καρυστιανού που πλέον έχει ενεργότερη εμπλοκή στην πολιτική ζωή της χώρας. Από την άλλη, η νέα πολιτική πρωτοβουλία από τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.
Σε μια δημοκρατία, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και κάθε πολιτική πρόταση αξίζει να κρίνεται με βάση το περιεχόμενό της. Ωστόσο, η πολιτική κρίση προϋποθέτει και μνήμη. Οι πολίτες δεν μπορούν να αγνοούν τα πεπραγμένα όσων έχουν ήδη ασκήσει εξουσία, ούτε να παραβλέπουν την παντελή έλλειψη πολιτικής εμπειρίας όσων φιλοδοξούν να αναλάβουν σημαντικούς δημόσιους ρόλους.
Η περίοδος της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ παραμένει αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, με γεγονότα όπως τα capital controls, η οικονομική αβεβαιότητα και η Συμφωνία των Πρεσπών να εξακολουθούν να επηρεάζουν την κρίση πολλών πολιτών. Παράλληλα, η μετάβαση από τη δημόσια παρέμβαση ή τον ακτιβισμό στην ενεργό πολιτική δεν είναι αυτονόητα εγγύηση επιτυχίας.
Το ζητούμενο δεν είναι να αποκλειστεί κανείς από τον δημόσιο διάλογο, αλλά να αξιολογούνται όλοι με τα ίδια κριτήρια, το πρόγραμμα, οι θέσεις, η αξιοπιστία και η ικανότητα διακυβέρνησης. Η δημοκρατία χρειάζεται νέες ιδέες, αλλά χρειάζεται εξίσου και ιστορική μνήμη. Χωρίς αυτήν, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να επαναλαμβάνουμε λάθη που θεωρούσαμε ότι έχουμε ήδη διδαχθεί.
