Γράφει ο Σταύρος Παπαγιαννάκης
Στην πολιτική, πολλές φορές δεν αλλάζει η ουσία· αλλάζει μόνο η ταμπέλα. Νέο όνομα, νέο λογότυπο, νέα συνθήματα, ίδιες όμως νοοτροπίες, ίδια πρόσωπα και ίδιες επικίνδυνες αυταπάτες. Και κάπως έτσι παρουσιάζεται σήμερα το νέο πολιτικό εγχείρημα του Alexis Tsipras, το περιβόητο «ΕΛΑΣ», σαν μια νέα αρχή που δήθεν έρχεται να εκφράσει ξανά την κοινωνία.
Μόνο που οι πολίτες έχουν μνήμη.
Δεν πέρασαν δεκαετίες από τότε που η χώρα βρέθηκε ένα βήμα πριν από την απόλυτη οικονομική και θεσμική κατάρρευση. Δεν ξεχάστηκαν οι κλειστές τράπεζες, η αγωνία για τις καταθέσεις, η διεθνής αναξιοπιστία, οι αυτοσχεδιασμοί και οι δήθεν «ηρωικές διαπραγματεύσεις» που τελικά πλήρωσε ακριβά ο ελληνικός λαός. Η Ελλάδα εκείνη την περίοδο δεν σώθηκε χάρη σε κάποιο οργανωμένο σχέδιο. Σώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, περισσότερο από τις αντοχές της κοινωνίας και την παρέμβαση των ευρωπαϊκών θεσμών παρά από τις επιλογές της κυβέρνησης.
Και τώρα, ο ίδιος άνθρωπος επιστρέφει με νέο πολιτικό περιτύλιγμα, ζητώντας ξανά εμπιστοσύνη. Σαν να μη συνέβη τίποτα. Σαν να αρκεί μια αλλαγή τίτλου και μερικά καινούργια συνθήματα για να διαγραφεί μια ολόκληρη περίοδος πολιτικής ανευθυνότητας.
Όμως η πολιτική δεν λειτουργεί με λήθη. Οι αποφάσεις έχουν συνέπειες και οι ηγέτες κρίνονται από τα αποτελέσματά τους, όχι από τις δημόσιες σχέσεις τους.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η επιστροφή παλιών προσώπων με νέο όνομα. Είναι η επιμονή μιας ολόκληρης πολιτικής λογικής που συνεχίζει να επενδύει στον λαϊκισμό, στην εύκολη υπόσχεση και στη δημιουργία ψεύτικων εχθρών. Μια λογική που αντιμετωπίζει τη διακυβέρνηση σαν επικοινωνιακή μάχη και όχι σαν σοβαρή ευθύνη απέναντι στη χώρα.
Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά τους πολιτικούς πειραματισμούς. Και σήμερα οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν αρκεί κάποιος να εμφανίζεται ως «αντισυστημικός» ή «νέος» για να μπορεί να κυβερνήσει υπεύθυνα. Η εμπειρία απέδειξε ότι η ανικανότητα, όταν συνδυάζεται με αλαζονεία και ιδεοληψία, μπορεί να οδηγήσει μια χώρα στα πρόθυρα της καταστροφής.
Το «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» ίσως περιγράφει απόλυτα τη σημερινή εικόνα. Διότι πίσω από το νέο όνομα και τη νέα βιτρίνα, οι πολίτες βλέπουν τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες πρακτικές και τις ίδιες επικίνδυνες ψευδαισθήσεις.
Και αυτή τη φορά, η κοινωνία δύσκολα θα δεχθεί να ξαναπαίξει τη χώρα κορόνα-γράμματα.
