Γράφει ο Γεώργιος Αμέντας
Αν σε ένα νησί η πολιτεία δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα αυτονόητα, όπως τη μετακίνηση των πολιτών του και την πρόσβαση των παιδιών του στην εκπαίδευση, μιλάμε για θεσμικό αδιέξοδο.
Από τη μία, το Υπεραστικό ΚΤΕΛ έχει διακόψει τη λειτουργία του σχεδόν ένα χρόνο, δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα στους κατοίκους των χωριών μας, και από την άλλη, το Αστικό ΚΤΕΛ Χίου βρίσκεται μπροστά στο ενδεχόμενο να διακόψει για πρώτη φορά από το 1952 τη λειτουργία του, με τα μαθητικά δρομολόγια να βρίσκονται ξανά στον αέρα και τον φόβο να επαναληφθούν τα περσινά προβλήματα, μάλιστα επιδεινωμένα.
Αν το σύστημα μεταφοράς καταρρεύσει, δεν θα πρόκειται για μια δυσλειτουργία. Θα πρόκειται για αποτυχία του κράτους σε τοπικό επίπεδο. Ένα πρόβλημα γνωστό εδώ και σχεδόν ένα χρόνο, αλλά άλυτο.
Η κρίση στα ΚΤΕΛ δεν αφορά μόνο μια επιχείρηση. Αφορά το σύνολο της κοινωνίας και τις στοιχειώδεις δομές που μια πολιτεία οφείλει να παρέχει ή, τουλάχιστον, να εγγυάται. Αφορά οικογένειες και ηλικιωμένους που δεν διαθέτουν άλλο μέσο μετακίνησης, εργαζόμενους που εξαρτώνται καθημερινά από τα δρομολόγια, αλλά πάνω απ’ όλα αφορά τους μαθητές.
Η ευθύνη είναι συγκεκριμένη και ανήκει στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, στον Δήμο Χίου, στην Κυβέρνηση μέσω των αρμόδιων Υπουργείων που αδιαφορούν, καθώς και στον κυβερνητικό βουλευτή, που οφείλει να διασφαλίσει μια άμεση και αποτελεσματική πολιτική λύση.
Υπάρχει μια ημερομηνία που δεν επιδέχεται ερμηνείες: 11 Σεπτεμβρίου 2026, η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Εκείνη την ημέρα δεν θα μετρηθούν υποσχέσεις, ούτε θα αξιολογηθούν προθέσεις. Θα υπάρξει ένα απλό, σκληρό ερώτημα: υπάρχουν μαθητικά δρομολόγια ή όχι;
Αν στις 11 Σεπτεμβρίου τα παιδιά της Χίου δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο τους, τότε δεν μιλάμε για αστοχία. Μιλάμε για ξεκάθαρη αποτυχία της διοίκησης.
Και σε μια δημοκρατία, η αποτυχία έχει συνέπειες. Γι’ αυτό το μήνυμα είναι καθαρό: αν η Περιφέρεια, ο Δήμος Χίου και ο κυβερνητικός βουλευτής δεν καταφέρουν να δώσουν λύση και να εξασφαλίσουν τη λειτουργία των μαθητικών δρομολογίων μέχρι την έναρξη της σχολικής χρονιάς, τότε οι αιρετοί οφείλουν να αναλάβουν την ευθύνη. Οφείλουν να καταθέσουν τις παραιτήσεις τους. Όχι ως τιμωρία, αλλά ως στοιχειώδη πράξη πολιτικής ευθύνης απέναντι σε μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλο να ζει με τα αυτονόητα υπό αμφισβήτηση.
