Του Αριστείδη Ζαννίκου
Πρώτη Ιουλίου σήμερα του σωτήριου έτους 2025.
Το κλασικό καλοκαιρινό δίμηνο άρχισε για μια χρονιά ακόμα.
Η Χίος, μαυροφορεμένη, υποδέχεται και πάλι τους παραθεριστές, ξένους και συμπατριώτες. Τα πλουμιστά ρούχα της θα περάσουν χρόνια για να τα ξαναφορέσει. Όμως, έστω και έτσι, η ομορφιά της παραμένει «ακλόνητη» αφού είναι μοναδική.
Τα «κοσμήματά» της συνεχίζουν να την στολίζουν, σε πείσμα όσων βέβηλων επιβουλεύονται την ύπαρξή της. Το μαυροντυμένο νησί μας συνεχίζει να έχει φιλόξενους και αγνούς κατοίκους όσο λίγοι άλλοι τόποι διαθέτουν.
Ο Κάμπος, η Βιβλιοθήκη Κοραή και το Κάστρο, η Νέα Μονή και τα Μαστιχοχώρια μας, ο Ανάβατος και η Δασκαλόπετρα, το Παντουκιός και η Λαγκάδα, τα Καρδάμυλα, το Λιθί, η Βολισσός και η Αγία Μαρκέλλα, ο Καταρράκτης, η Κώμη, ο Εμπορειός, το Ναυτικό Μουσείο Χίου και το Μουσείο Μαστίχας, μαζί και το αντίστοιχο Λαογραφικό της Καλλιμασιάς, οι πανέμορφες παραλίες μας και οι δεκάδες ταβέρνες, που προσφέρουν μοναδικές γευστικές απολαύσεις, αποτελούν τα «κοσμήματα» της μαυροφορεμένης Χίου.
Αυτά τα στολίδια, που παραμένουν ανέπαφα, μια και δεν τα άγγιξαν οι φωτιές, θα αποζημιώσουν κάθε επισκέπτη που επέλεξε ή θα επιλέξει τη Χίο για διακοπές.
Βέβαια, δάση και παραγωγικά δέντρα κάηκαν. Περιουσίες, που έγιναν με κόπους ετών, χάθηκαν.
Άνθρωποι κάποιας ηλικίας, όπως ο γράφων, που δεν θα ξαναδούν καταπράσινο το δάσος Κλειδούς, Ρεστών, Τρυπατέ, πόνεσαν, τρόμαξαν, οργίστηκαν. Όμως άλλοι, νέοι στην ηλικία, αγόρια και κορίτσια, έδειξαν ότι διαθέτουν «τσαγανό». Ότι δεν πρόκειται να «το βάλουν στα πόδια». Αντιστάθηκαν στο «θεριό». Πάλεψαν ατρόμητα με τις φωτιές αντάμα με επαγγελματίες πυροσβέστες. Έσωσαν ανθρώπους, σπίτια, εκκλησίες, μοναστήρια, το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στην Κλειδού και περιουσίες αγνώστων σ’ αυτούς συμπολιτών. Μας απέδειξαν ότι δεν είναι όλοι μόνο για «φραπέ» και «χαβαλέ».
Και, δια στόματος της Αργυρώς Κουτσουράδη, νεαρής αγρότισσας, ιδιοκτήτριας του σύγχρονου αγροκτήματος “Myrovolos Organics”, που μέρος του κάηκε, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Δήλωσε στα Μ.Μ.Ε. η (άγνωστή μου) Αργυρώ:
«Από τις στάχτες μας θα ξαναγεννηθούμε. Όπως ήρθαμε πριν χρόνια εδώ πάνω και καλλιεργήσαμε, έτσι θα συνεχίσουμε».
Το μήνυμα αυτό ας αποτελέσει στο εξής τον μπούσουλα του νησιού μας στα χρόνια που έρχονται.
Υ.Γ. Είχα ζήσει και τις φωτιές του 1998 ως Δήμαρχος Ομηρούπολης. Μπορώ να υποστηρίξω ότι τούτες ήταν πολύ πιο επικίνδυνες. Ευτυχώς αποφύγαμε τα χειρότερα. Μακάρι να κυλήσει ομαλά το υπόλοιπο Καλοκαίρι χωρίς άλλες επώδυνες λαχτάρες.
