Γράφει ο Στέλιος Κωστάλας
Μακριά από το ψυχρό φως του Βορρά, δύο νέοι άνθρωποι βρήκαν το δικό τους καλοκαίρι. Ο Γιοακίμ και η Μαρία, δάσκαλοι από το Όσλο, επισκέφθηκαν τη Χίο για πρώτη φορά και όπως λένε οι ίδιοι, δεν την ξέχασαν ποτέ. Από τότε επιστρέφουν ξανά και ξανά, όχι σαν συνηθισμένοι τουρίστες, αλλά σαν να επιστρέφουν σε έναν αγαπημένο και οικείο τόπο. Σε αυτή τη συνέντευξη, μοιράζονται τις εμπειρίες, τις σκέψεις και τις στιγμές που τους συνέδεσαν με τη Χίο, με την ομορφιά του νησιού, τη φιλοξενία των ανθρώπων και τη ζεστασιά που φαίνεται να χτίζει γέφυρες ανάμεσα στη Βόρεια Ευρώπη και το Αιγαίο.
Πότε επισκεφθήκατε τη Χίο για πρώτη φορά και ποια ήταν η πρώτη σας εντύπωση;
Η Μαρία επισκέφθηκε το νησί για πρώτη φορά το 1996, όταν ήταν μόλις 4 ετών. Είχε έρθει με την οικογένειά της. Όταν γνώρισε τον Γιοακίμ, τον έφερε στο νησί με την πρώτη ευκαιρία που της δόθηκε. Αυτό ήταν το καλοκαίρι του 2014. Από τότε, η Μαρία έχει επισκεφθεί το νησί 18 φορές και ο Γιοακίμ 9. Ο Γιοακίμ ερωτεύτηκε τον κόσμο του νησιού το 2014. Οι Χιώτες είναι πολύ φιλόξενοι και ζεστοί άνθρωποι και ένιωσε σαν στο σπίτι του από την πρώτη στιγμή. Η Μαρία ήταν ένα μικρό κορίτσι όταν ήρθε πρώτη φορά εδώ. Αλλά οι αναμνήσεις της περιστρέφονται γύρω από μυρωδιές, γεύσεις και την αγάπη που της έδειξαν οι Έλληνες, σε εκείνη και στον δίδυμο αδερφό της.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να επιστρέψετε;
Αγαπάμε τα ταξίδια, αλλά λίγα μέρη νιώθουν αυθεντικά όπως η Χίος. Οι συνηθισμένοι καλοκαιρινοί προορισμοί είναι υπερβολικά γεμάτοι και κατακλυσμένοι από τουρίστες, με αποτέλεσμα να φαίνονται αφύσικοι. Η Χίος είναι διαφορετική. Οι άνθρωποι εδώ φαίνονται αληθινοί και είναι ένα μέρος όπου μπορείς να βιώσεις την πραγματική ελληνική κουλτούρα. Τίποτα δεν μοιάζει φτιαγμένο μόνο για τουριστική επίδειξη, και οι άνθρωποι σε αντιμετωπίζουν σαν να είσαι ένας από αυτούς. Μάλιστα, σου μιλούν στα ελληνικά, και αυτό είναι γοητευτικό. Νιώθεις πως μετράς για εκείνους, και το να βλέπεις τη χαρά στα μάτια τους κάθε φορά που επιστρέφεις, είναι ανεκτίμητο.
Ποιο είναι το αγαπημένο σας μέρος στο νησί και γιατί;
Είναι δύσκολο να μην αγαπήσεις τον Μέγα Λιμνιώνα. Εδώ μένουμε πάντα και γνωρίζουμε ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εμάς. Η παραλία είναι ιδανική και έχουμε πολλές ταβέρνες για να διαλέξουμε. Υπάρχουν επίσης δύο γοητευτικά μαγαζιά με υπέροχους ανθρώπους για να κάνουμε τα ψώνια μας. Μας αρέσει όμως να επισκεπτόμαστε και άλλα μέρη του νησιού, ιδιαίτερα ο Ανάβατος και το Εμπορειός είναι μαγευτικά και γραφικά μέρη. Αγαπάμε ολόκληρο το νησί, αλλά πάντα επιθούμε να μένουμε στον Μέγα Λιμνιώνα, ειδικά στον Στρούμπη, όπου οι ιδιοκτήτες είναι σαν οικογένεια για εμάς.
Πώς σας υποδέχτηκαν οι ντόπιοι;
Η Μαρία θυμάται να κάθεται στα γόνατα όλων εκείνων που τη λάτρευαν όταν ήταν μικρή. Ο κόσμος συνεχίζει να χαίρεται όταν μας βλέπει κάθε χρόνο. Παίρνουμε πολλές αγκαλιές και φιλιά κάθε φορά που συναντάμε ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εμάς, και μας κάνουν να νιώθουμε ευπρόσδεκτοι.
Ποιο είναι το αγαπημένο σας ελληνικό φαγητό;
Γύρος, σουβλάκι, ντολμαδάκια, τυροπιτάκια, τυροκεφτέδες, χωριάτικη, καλαμάρι, μπουρεκάκια, Μαστέλο… Είναι πάρα πολλά!
Υπάρχει κάτι από τη ζωή στη Χίο που θα θέλατε να πάρετε μαζί σας πίσω στη Νορβηγία;
Η ηρεμία! Οι άνθρωποι ζουν τη στιγμή, χωρίς άγχος. Εκτιμούν τη ζωή, το περιβάλλον και ο ένας τον άλλον. Μας λείπει αυτή η γαλήνη κάθε φορά που επιστρέφουμε στη Νορβηγία. Αλλά φέρνουμε μαζί μας πολύ Ούζο και Μαστέλο για να μας βοηθήσουν να το αντιμετωπίσουμε!
Πώς συγκρίνετε την καθημερινότητα στη Χίο με αυτήν στη Νορβηγία;
Η καθημερινότητα είναι πολύ διαφορετική. Ζούμε σε μια μεγάλη πόλη με σχεδόν ένα εκατομμύριο κατοίκους και δουλεύουμε σε σχολεία με περίπου 600 παιδιά. Η συνηθισμένη μας ζωή είναι αρκετά θορυβώδης. Εδώ μπορούμε πραγματικά να χαλαρώσουμε και να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας.
Ποιο είναι το πιο συναρπαστικό πολιτιστικό χαρακτηριστικό της Χίου για εσάς;
Όλοι μιλάνε με όλους. Οι άνθρωποι εδώ σταματούν πάντα και μιλάνε με όποιον γνωρίζουν ή και δεν γνωρίζουν! Οι Νορβηγοί είναι γνωστοί για το ότι δεν είναι πολύ κοινωνικοί και έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ανθρώπους να είναι «κλειστοί» όταν περπατούν στην πόλη ή στη γειτονιά. Οι άνθρωποι σε αυτό το νησί είναι το ακριβώς αντίθετο και φαίνεται πως θέλεις να μιλήσεις με όποιον συναντήσεις και να τα πείτε.
Έχετε κάποια ιδιαίτερη ανάμνηση από το νησί που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Η Μαρία έχει μια πολύ δυνατή ανάμνηση από το 1996. Η οικογένειά της πέρασε μπροστά από μια ομάδα ανθρώπων που καθόταν στη βεράντα τους και τους κάλεσαν επάνω. Η Μαρία κάθισε στην αγκαλιά ενός ηλικιωμένου άνδρα που λεγόταν Σιδερής. Δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με λόγια, αλλά παρ’ όλα αυτά συνδέθηκαν. Ο Σιδερής της έδωσε ένα Ολυμπιακό μετάλλιο που ακόμα έχει στο σπίτι. Ο Γιοακίμ δεν θα ξεχάσει ποτέ το ταξίδι μας στην κορυφή του Πελινναίου το 2018. Ήμασταν κοντά στο να μείνουμε από βενζίνη στη Σπαρτούντα, αλλά ευτυχώς συναντήσαμε έναν αγρότη με την κόρη του, οι οποίοι όχι μόνο μας έδωσαν βενζίνη για το σκούτερ μας, αλλά μας πήγαν και μέχρι τη μισή διαδρομή στο βουνό. Μας είπαν επίσης ότι θα κάθονταν έξω για να ακούν, ώστε αν χρειαζόμασταν βοήθεια να φωνάξουμε. Αυτό θα πει αληθινή Χιώτικη φιλοξενία.
Αν έπρεπε να περιγράψετε τη Χίο σε έναν φίλο στη Νορβηγία, τι θα λέγατε;
Η Χίος έχει έναν δικό της τρόπο να σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις. Όταν προσγειώνεσαι ή βγαίνεις από το καράβι, σε περιβάλλουν μυρωδιές και ήχοι. Και φυσικά η όμορφη ελληνική γλώσσα. Οι άνθρωποι σε χαιρετούν και ρωτούν αν μπορούν να σε βοηθήσουν. Πάντα προσπαθούν να σου προσφέρουν την καλύτερη εξυπηρέτηση. Είναι τίμιοι και καλοσυνάτοι. Αν χάσεις το πορτοφόλι, τη φωτογραφική μηχανή κτλ. στην παραλία, στο ταξί ή στην πόλη, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα κάνουν τα πάντα για να το πάρεις πίσω. Ναι, μας έχει συμβεί πολλές φορές.
Υπάρχουν παραδόσεις ή έθιμα στο νησί που σας συγκίνησαν;
Η Αγία Μαρκέλλα είναι μια γιορτή που μας αρέσει πολύ. Ο κόσμος περπατά πάνω από τα βουνά και όλοι μαζεύονται για να τιμήσουν την Αγία Μαρκέλλα. Είναι μια μοναδική γιορτή όπου όλοι είναι ίσοι, ακόμα κι αν δεν είσαι Έλληνας. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ο Χιώτικος τρόπος εορτασμού του Πάσχα. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ εδώ εκείνη την περίοδο, αλλά έχουμε λάβει πολλές φωτογραφίες και βίντεο από φίλους, όπου οι άνθρωποι ρίχνουν αυτοσχέδιους πυραύλους ο ένας στην εκκλησία του άλλου. Επίσης, οι Χιώτικοι γάμοι και βαφτίσεις είναι ξεχωριστοί. Όλοι έρχονται για να γιορτάσουν το ζευγάρι και να συμμετάσχουν σε ένα ξεχωριστό βράδυ με φαγητό, ποτό και χορό…
Ποια εποχή του χρόνου προτιμάτε να επισκέπτεστε τη Χίο και γιατί;
Η Μαρία έχει έρθει εδώ ένα φθινόπωρο, αλλά μας είναι δύσκολο να επισκεφτούμε το νησί άλλη εποχή πέρα από το καλοκαίρι. Ως δάσκαλοι, πρέπει να ακολουθούμε τις διακοπές των παιδιών και το ταξίδι από το Όσλο στη Χίο είναι μακρύ.
Ποιο είναι το πιο αστείο ή απρόσμενο περιστατικό που σας συνέβη στη Χίο;
Κάποτε κάναμε νυχτερινή κατάδυση με μάσκα στην Εμπορειό. Μια φορά, ένα χταπόδι έριξε μελάνι στη Μαρία. Κατά τα άλλα, πάντα μας εντυπωσιάζει η προθυμία των ανθρώπων να βοηθήσουν και να συμπεριλάβουν τους άλλους. Για παράδειγμα, ένας αγρότης στα βουνά που άφησε βενζινη στο σκούτερ μας. Ή κάποιος που μας προσκάλεσε σε έναν γάμο. Ή ένας σερβιτόρος σε κεντρικό εστιατόριο του λιμανιού που μας προσκάλεσε στα Ψαρά και στο σπίτι του.
Αν μπορούσατε να ζήσετε για έναν ολόκληρο χρόνο στη Χίο, πώς θα ήταν η ζωή σας;
Θα ήμασταν χορτάτοι από το φαγητό και ευτυχισμένοι! Πολύ νόστιμο ελληνικό φαγητό, ποτά, παραλίες, ωραίος καιρός και υπέροχοι άνθρωποι! Αλλά πιστεύουμε ότι το καλύτερο κομμάτι θα ήταν το αίσθημα της μη ύπαρξης άγχους. Αν δουλεύαμε εκείνο το χρόνο, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τα ελληνικά σχολεία, τις ρουτίνες και τους μαθητές.
Έχετε επισκεφθεί άλλα μέρη στην Ελλάδα; Πώς ξεχωρίζει η Χίος;
Έχουμε πάει και οι δύο στην Κω, την Κύπρο, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Η Μαρία έχει πάει επίσης στην Κρήτη, τη Λέσβο και την Κάλυμνο. Η Κάλυμνος είναι το νησί που μοιάζει περισσότερο, γιατί είναι αρκετά ήσυχο και όχι τουριστικό. Παρόλο που όλα αυτά τα μέρη είναι ωραία, δεν είναι το ίδιο. Η αίσθηση εδώ είναι διαφορετική και δύσκολο να περιγραφεί, αλλά στη Χίο νιώθουμε σαν στο σπίτι μας. Το καλύτερο συναίσθημα είναι να γυρνάμε το νησί με το σκούτερ, όπως κάνουμε κάθε χρόνο. Μας αρέσει να επισκεπτόμαστε ξανά τα μικρά χωριά, που θεωρούμε κάτι ξεχωριστό για τη Χίο και να ξανα συναντάμε ανθρώπους που γνωρίζουμε. Έτσι νιώθουμε ελεύθεροι!
Πώς βιώνετε τους Έλληνες σε σύγκριση με την νορβηγική κουλτούρα;
Οι Νορβηγοί είναι πολύ ευγενικοί και φιλόξενοι ΑΝ σε γνωρίζουν. Αν όχι, θα κρατήσουν αποστάσεις και δεν θα ξεκινήσουν συζήτηση. Είσαι “τρελός” αν καθίσεις δίπλα σε άγνωστο στο λεωφορείο στη Νορβηγία. Οι Έλληνες είναι φιλόξενοι ανεξαρτήτως. Νιώθουμε πως εδώ οι άνθρωποι είναι πιο προσεκτικοί. Δεν κοιτάνε συνέχεια το κινητό και πραγματικά δίνουν προσοχή σε ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Όταν περπατάμε στο Μέγα ή σε άλλα χωριά, πάντα βλέπουμε ανθρώπους να κάθονται στις βεράντες τους ή σε ταβέρνες. Πάντα μας χαιρετούν και σπάνια είναι στο κινητό τους. Αυτό δεν συμβαίνει στη Νορβηγία. Αλλά η μεγαλύτερη διαφορά που έχουμε δει ήταν όταν θέλαμε να ανεβούμε στην κορυφή του Πελινναίου. Οι Νορβηγοί αγαπούν την εξερεύνηση των βουνών και μας αρέσει να περπατάμε στη φύση. Όταν πήγαμε στο τουριστικό γραφείο για συμβουλές πριν την ανάβαση, οι άνθρωποι εκεί δεν είχαν ιδέα και δεν καταλάβαιναν γιατί θα θέλαμε να πάμε στην κορυφή του βουνού.
Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η φιλία σας με ανθρώπους από τη Χίο;
Γνωρίζουμε πολλούς ανθρώπους σε αυτό το νησί και σημαίνουν τα πάντα για εμάς! Ειδικά ο συγγραφέας αυτού του κειμένου! Κάποιοι από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε εδώ θυμούνται τη Μαρία από το 1996. Μιλάμε συχνά για το γιατί αγαπάμε το νησί, αλλά είναι οι άνθρωποι που το κάνουν μοναδικό.
Αν η Χίος ήταν μία λέξη, ποια λέξη θα ήταν;
Υπάρχουν πολλές λέξεις που θα μπορούσαν να περιγράψουν τη Χίο. Καταλήξαμε στη λέξη: Γαλήνια!
Εκ μέρους όλων εμάς που έχουμε τη Χίο στην καρδιά μας όσων γεννηθήκαμε εδώ, ζούμε εδώ ή απλώς τη φέρουμε μέσα μας θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον Γιοακίμ και τη Μαρία για την αγάπη, την ευγένεια και το βλέμμα τους που αγκάλιασε το νησί μας με τόση καθαρότητα. Μέσα από τα λόγια τους νιώθουμε ότι η Χίος δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη, αλλά μια ζεστή γωνιά στον κόσμο όπου οι καρδιές συναντιούνται. Η δική τους ιστορία δεν είναι μόνο ένα ταξίδι, αλλά μια υπενθύμιση πως η φιλοξενία, ο πολιτισμός και η ανθρώπινη σύνδεση είναι αυτά που μας ενώνουν, πέρα από γλώσσες και σύνορα.. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς.
Far from the cold light of the North, two young people found their own summer. Joakim and Maria, teachers from Oslo, visited Chios for the first time, and as they say themselves, they never forgot it. Since then, they return again and again, not like ordinary tourists, but as if returning to a beloved and familiar place. In this interview, they share the experiences, thoughts, and moments that connected them with Chios—the beauty of the island, the hospitality of its people, and the warmth that seems to build bridges between Northern Europe and the Aegean.
When did you first visit Chios, and what was your first impression?
Maria first visited the island in 1996 when she was just 4 years old, along with her family. When she met Joakim, she brought him to the island at the first opportunity, in the summer of 2014. Since then, Maria has visited the island 18 times and Joakim 9. Joakim fell in love with the world of the island in 2014. The people of Chios are very hospitable and warm, and he felt at home from the very first moment. Maria was a little girl when she first came here, but her memories revolve around smells, tastes, and the love shown to her and her twin brother by the Greeks.
What made you want to return?
We love to travel, but few places feel as authentic as Chios. Usual summer destinations are often overcrowded and overrun by tourists, making them feel unnatural. Chios is different. The people here feel real, and it’s a place where you can experience true Greek culture. Nothing seems made just for show, and people treat you like one of their own. In fact, they even speak to you in Greek, and that’s charming. You feel like you matter to them, and seeing the joy in their eyes every time you return is priceless.
What’s your favorite place on the island, and why?
It’s hard not to love Megas Limnionas. That’s where we always stay, and we know people there who are important to us. The beach is ideal, and there are many tavernas to choose from. There are also two charming shops run by wonderful people where we do our shopping. But we also love visiting other parts of the island—Anavatos and Emporios are magical and picturesque places. We love the whole island, but we always long to stay in Megas Limnionas, especially at Stroumpis, where the owners feel like family to us.
How were you received by the locals?
Maria remembers sitting on the laps of all those who adored her when she was little. People still light up when they see us every year. We get lots of hugs and kisses every time we meet people who are important to us, and they make us feel so welcome.
What’s your favorite Greek food?
Gyros, souvlaki, dolmadakia, tiropitakia, cheese croquettes, Greek salad, calamari, bourekakia, Mastelo… so many!
Is there something from life in Chios that you’d like to take back to Norway with you?
The peace and calm! People live in the moment, without stress. They appreciate life, the environment, and each other. We miss that serenity every time we return to Norway. But we bring back plenty of ouzo and Mastelo to help us cope!
How do you compare daily life in Chios with that in Norway?
Daily life is very different. We live in a large city with almost a million people and work in schools with around 600 children. Our usual life is quite noisy. Here, we can truly relax and recharge our batteries.
What is the most exciting cultural feature of Chios for you?
Everyone talks to everyone. People here always stop and talk with anyone they know—or even don’t know! Norwegians are known for being less social, and we’re used to people being more “closed off” when walking around the city or neighborhood. People on this island are the complete opposite—you feel like chatting with everyone you meet.
Do you have a special memory from the island that you’ll never forget?
Maria has a very strong memory from 1996. Her family passed by a group of people sitting on their veranda who invited them up. Maria sat on the lap of an elderly man named Sideris. They couldn’t communicate with words, but still connected. Sideris gave her an Olympic medal that she still has at home. Joakim will never forget our trip to the top of Mount Pelineon in 2018. We were close to running out of fuel in Spartounta, but luckily met a farmer and his daughter who not only gave us fuel for our scooter, but also drove us halfway up the mountain. They told us they’d sit outside to listen, in case we needed help and shouted. That’s true Chian hospitality.
If you had to describe Chios to a friend in Norway, what would you say?
Chios has its own way of making you want to come back. When you land or get off the ferry, you’re surrounded by smells and sounds—and of course, the beautiful Greek language. People greet you and ask if they can help. They always try to offer the best service. They are honest and kind. If you lose your wallet, camera, etc. on the beach, in a taxi, or in the city, you can be sure they will do everything to return it. Yes, it has happened to us many times.
Are there any traditions or customs on the island that moved you?
The feast of Saint Markella is something we really love. People walk over the mountains and everyone gathers to honor Saint Markella. It’s a unique celebration where everyone is equal, even if you’re not Greek. Also worth mentioning is the Chian way of celebrating Easter. We’ve never been here during that time, but we’ve received many photos and videos from friends showing people launching homemade rockets at each other’s churches. Chian weddings and baptisms are also special. Everyone comes to celebrate the couple and take part in an unforgettable evening with food, drink, and dancing.
What time of year do you prefer to visit Chios, and why?
Maria once came here in the fall, but it’s difficult for us to visit outside of summer. As teachers, we have to follow school holidays, and the trip from Oslo to Chios is long.
What is the funniest or most unexpected thing that happened to you on Chios?
One time we went night diving with masks in Emporios. Once, an octopus squirted ink at Maria! Other than that, we’re always amazed by people’s willingness to help and include others. For example, a farmer in the mountains who left fuel for our scooter. Or someone who invited us to a wedding. Or a waiter in a central harbor restaurant who invited us to Psara and to his home.
If you could live for a whole year in Chios, what would your life be like?
We’d be well-fed and happy! Lots of delicious Greek food, drinks, beaches, great weather, and wonderful people! But we think the best part would be the feeling of having no stress. If we worked during that year, it would be interesting to see how Greek schools function—the routines and the students.
Have you visited other places in Greece? How does Chios stand out?
We’ve both been to Kos, Cyprus, Athens, and Thessaloniki. Maria has also been to Crete, Lesvos, and Kalymnos. Kalymnos is the island that resembles Chios the most—quiet and not too touristy. Although all those places are nice, they’re not the same. The feeling here is different and hard to describe, but in Chios we feel at home. The best feeling is riding around the island on a scooter, as we do every year. We love revisiting the small villages that make Chios special and reconnecting with people we know. That’s when we feel free!
How do you experience Greeks compared to Norwegian culture?
Norwegians are very kind and hospitable—if they know you. If not, they keep their distance and won’t start a conversation. You’re considered “crazy” if you sit next to a stranger on the bus in Norway. Greeks are hospitable no matter what. We feel like people here are more present. They’re not constantly looking at their phones—they actually pay attention to what’s happening around them. When we walk around Megas or other villages, we always see people sitting on their verandas or at tavernas. They always greet us, and they’re rarely on their phones. That doesn’t happen in Norway. But the biggest difference we saw was when we wanted to hike to the top of Mount Pelineon. Norwegians love exploring mountains and walking in nature. When we went to the tourist office for advice before the hike, the people there had no idea and didn’t understand why we’d want to go to the top of a mountain.
What does your friendship with people from Chios mean to you personally?
We know many people on this island, and they mean everything to us! Especially the writer of this text! Some of the people we know here remember Maria from 1996. We often talk about why we love the island—but it’s the people who make it unique.
If Chios were one word, what would that word be?
There are many words that could describe Chios. We settled on the word: Peaceful!
On behalf of all of us who hold Chios in our hearts—whether we were born here, live here, or simply carry it within us—we want to thank Joakim and Maria for their love, kindness, and the way they embraced our island with such clarity. Through their words, we feel that Chios is not just a place on the map, but a warm corner of the world where hearts meet. Their story is not just a journey, but a reminder that hospitality, culture, and human connection are what truly unite us—beyond languages and borders.
We thank you from the bottom of our hearts.
