Καλεσμένος στο podcast του Ανέστη Ευαγγελόπουλου βρέθηκε ο Απόστολος Γκλέτσος και, όπως ήταν αναμενόμενο, η συζήτηση δεν άργησε να φτάσει στη δήλωση που είχε προκαλέσει τότε έντονες αντιδράσεις και αμέτρητα σχόλια: την περίφημη ατάκα για το… ψάρι. Ο ίδιος, χωρίς διάθεση να «μαζέψει» τα λόγια του ή να τα κάνει πιο εύπεπτα, επέμεινε ότι δεν επρόκειτο για μια επιπόλαιη κουβέντα, αλλά για μια συνειδητή επιλογή με συγκεκριμένο στόχο. Με άλλα λόγια, ο Απόστολος Γκλέτσος επιχείρησε να βάλει τη δήλωσή του στο πλαίσιο που, όπως λέει, τη γέννησε: την ανάγκη να στηριχθούν κάποιοι άνθρωποι και να σταλεί ένα μήνυμα απέναντι στην πατριαρχία.
Από την αρχή της κουβέντας, έδειξε πως δεν τον ενδιέφερε να αναπαράγει ένα viral στιγμιότυπο απλώς και μόνο για να το σχολιάσει. «Ήταν στρατηγική κίνηση», είπε, επιμένοντας ότι υπήρξε συζήτηση πίσω από αυτή την επιλογή. «Θέλαμε, γιατί το είχαμε συζητήσει κάποιοι άνθρωποι τέλος πάντων. Η οικογένειά μου, η κόρη μου, εγώ, η μητέρα της», ανέφερε, δίνοντας το στίγμα πως δεν μιλά για μια αυθόρμητη ατάκα της στιγμής, αλλά για κάτι που τοποθετείται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο στάσης και ευθύνης.
Απόστολος Γκλέτσος και η δήλωση για το ψάρι: γιατί είπε ότι ήταν «στρατηγική κίνηση»
Στη συνέχεια, ο Απόστολος Γκλέτσος έγινε πιο ξεκάθαρος ως προς το «γιατί». Όπως είπε, υπήρχε διπλός στόχος: αφενός να στηριχθούν συγκεκριμένοι άνθρωποι που βρίσκονται σε δύσκολη θέση και αφετέρου να «πατηθεί» –όπως το έθεσε– η πατριαρχία, να κλονιστεί ξανά το αυτονόητο που επιβάλλει η κοινωνία γύρω από τα φύλα, τους ρόλους και τις επιτρεπτές ταυτότητες.
«Θέλαμε να στηρίξουμε κάποιους ανθρώπους και θέλαμε να πατήσουμε την πατριαρχία ξανά. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Δεν μπορώ να το αναλύσω άλλο», είπε, κλείνοντας την πόρτα σε μια πιο λεπτομερή εξήγηση. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε και έδωσε ένα κρίσιμο στοιχείο: μίλησε για «ανήλικους ανθρώπους» που βρίσκονται «κάτω από κάποιο πρόβλημα, συγκεκριμένο, πολύ συγκεκριμένο πρόβλημα». Επέμεινε ότι η δήλωσή του δεν είχε ως στόχο να σοκάρει για να σοκάρει, αλλά να λειτουργήσει ως έμμεση στήριξη, ως σήμα προς εκείνους που χρειάζονται ένα αποκούμπι ή μια αίσθηση ότι δεν είναι μόνοι.
Στο ίδιο σημείο, εξήγησε γιατί δεν θεωρούσε αρκετό να κάνει μια πιο «ευθεία» δήλωση. «Αλλά το να έλεγα ότι έχω πάει απλά με άντρα, δεν τους λύνεις το πρόβλημα. Έπρεπε να πω αυτό, ότι το ψάρι ψήνεται και από τις δύο πλευρές», ανέφερε χαρακτηριστικά, για να σταματήσει αμέσως μετά, σαν να μην ήθελε να ανοίξει περισσότερο το θέμα: «Άστο εκεί. Δεν θα το συνεχίσω, άστο εκεί, άστο εκεί».
Η επιμονή του να μην επεκταθεί δίνει έναν τόνο έντασης και ορίου: λέει όσα θεωρεί απαραίτητα, αλλά δεν μπαίνει στη διαδικασία να εκθέσει, να «δείξει με το δάχτυλο» ή να μετατρέψει ένα θέμα σε τηλεοπτική ανάλυση. Κρατά την ουσία του μηνύματος, χωρίς να παραδώσει λεπτομέρειες που –όπως υπονοεί– μπορεί να αγγίζουν πραγματικές ζωές και πραγματικά ρίσκα.
Τι αποκάλυψε για περιστατικά βίας στην επαρχία
Σε άλλο σημείο της συζήτησης, ο Απόστολος Γκλέτσος μετέφερε εμπειρίες από την περίοδο που ήταν δήμαρχος, όταν –όπως λέει– η πόρτα του γραφείου του ήταν ανοιχτή σε όλους. Εκεί, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, άκουσε εξομολογήσεις που τον σόκαραν: γυναίκες, μανάδες, θείες, άνθρωποι που πλησίασαν για να μιλήσουν για όσα συνέβαιναν «μέσα σε κάποια σπίτια», σπίτια «τα περισσότερα από αυτά υπεράνω πάσης υποψίας».
«Και φρίκαρα. Δεν μπορείς να φανταστείς για τι βία μιλάμε», είπε, περιγράφοντας μια πραγματικότητα που, ειδικά σε μικρές κοινωνίες, συχνά κρύβεται πίσω από κλειστές πόρτες και την αγωνία του “τι θα πει ο κόσμος”.
Παράλληλα, έθεσε ένα δύσκολο ερώτημα που αφορά τον τρόπο παρέμβασης όταν τα θύματα δεν μιλούν δημόσια ή δεν προχωρούν σε επίσημες καταγγελίες. «Τι να καταγγείλεις; Όταν δεν καταγγέλλουν οι ίδιοι, πώς θα καταγγείλω εγώ; Για να πάει να τον σκοτώσει;» ανέφερε, δείχνοντας τον φόβο των αλυσιδωτών αντιδράσεων σε περιβάλλοντα όπου η βία δεν είναι απλώς “μια είδηση”, αλλά μια καθημερινή απειλή.
Και συνέχισε δίνοντας το κλίμα της εποχής και του τόπου: «Το 2012 να καταγγείλω εγώ ως τρίτος και να πάνε στο σπίτι και να πουν ότι υπάρχει bullying… Κινδύνευαν ζωές, δεν καταλαβαίνεις για τι μιλάμε και τι γίνεται στην επαρχία». Η τοποθέτησή του, πέρα από την προσωπική του εμπλοκή, ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το πόσο δύσκολη είναι η προστασία των ευάλωτων όταν δεν υπάρχουν ασφαλείς μηχανισμοί, όταν το κοινωνικό περιβάλλον πιέζει για σιωπή, και όταν μια «καλή οικογένεια» μπορεί να κρύβει μια πολύ σκοτεινή πραγματικότητα.
Ένα μήνυμα πέρα από τον θόρυβο
Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με τον τρόπο, ο Απόστολος Γκλέτσος φαίνεται να επιμένει ότι η δήλωση για το ψάρι δεν ήταν μια ατάκα για να γίνει ντόρος, αλλά ένα εργαλείο –ακόμη κι αν ακούγεται ανορθόδοξο– για να υποστηριχθούν άνθρωποι που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε φόβο, πίεση και σιωπή. Την τοποθετεί, μάλιστα, μέσα σε μια ευρύτερη επιθυμία να αμφισβητηθούν παγιωμένες αντιλήψεις, να «πατηθεί» η πατριαρχία, όπως είπε, και να ανοίξει χώρος για όσους δεν μπορούν εύκολα να μιλήσουν.
Στο τέλος, αυτό που μένει από τη συζήτηση είναι πως ο Απόστολος Γκλέτσος δεν απολογείται για τη δήλωση για το ψάρι· την υπερασπίζεται ως επιλογή με σκοπό. Και, ανεξάρτητα από τον θόρυβο που την ακολουθεί, επιμένει ότι πίσω από τις λέξεις υπήρχε μια προσπάθεια στήριξης και ένα μήνυμα ενάντια στη βία και στις δομές που την συγκαλύπτουν.
