Για το νέο επαγγελματικό της βήμα στο τιμόνι του μεσημβρινού δελτίου ειδήσεων της ΕΡΤ μιλά η Στέλλα Στυλιανού, περιγράφοντας με ειλικρίνεια το μείγμα ευθύνης, έντασης και ικανοποίησης που συνοδεύει αυτή τη θέση. Η δημοσιογράφος παραχώρησε συνέντευξη στην Κατερίνα Θεοδωροπούλου για το ένθετο Τύπος TV, που κυκλοφορεί με τον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής, και εξηγεί γιατί η συγκεκριμένη ώρα της ενημέρωσης δεν αφήνει περιθώριο για «αυτόματο πιλότο».
Όπως παραδέχεται χαρακτηριστικά, «αισθάνομαι σαφώς μεγάλη ευθύνη αλλά και ικανοποίηση, καθώς το δελτίο των 12:00 έχει πολλές ιδιαιτερότητες και προκλήσεις». Και πράγματι, το μεσημβρινό δελτίο δεν είναι απλώς ένα ακόμη ενημερωτικό ραντεβού. Είναι το σημείο της ημέρας όπου η επικαιρότητα «τρέχει» μπροστά στα μάτια σου, συχνά χωρίς προειδοποίηση, και απαιτεί απόλυτη προσήλωση, ψυχραιμία και ταχύτητα αντίδρασης.
Η Στέλλα Στυλιανού για το μεσημβρινό δελτίο της ΕΡΤ και την αδρεναλίνη της επικαιρότητας
Η ίδια περιγράφει ότι εκείνη την ώρα «η επικαιρότητα είναι εν εξελίξει»—μια φράση που συνοψίζει όλη τη δυσκολία και, ταυτόχρονα, τη γοητεία της ζωντανής ενημέρωσης. «Αυτό σημαίνει ότι μπορεί όλα να ανατραπούν, καθώς προκύπτουν συνεχώς νέα γεγονότα και όλα αυτά αποτυπώνονται στο δελτίο με ζωντανές συνδέσεις», σημειώνει.
Στο μεσημεριανό, η είδηση δεν έχει προλάβει να «καθίσει». Δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κλειδωμένη, δεν είναι πάντα πλήρως επιβεβαιωμένη με την άνεση χρόνου που προσφέρει ένα βραδινό δελτίο. Είναι μια συνεχής διαδικασία: έρχονται πληροφορίες, διασταυρώνονται, επιλέγονται οι σωστές προτεραιότητες, οργανώνεται η ροή, ανοίγουν γραμμές για ανταποκριτές, στήνονται ζωντανές συνδέσεις, αλλάζουν τίτλοι την τελευταία στιγμή. Αυτή η ένταση, όπως εξηγεί, είναι κάτι που όχι μόνο την κινητοποιεί, αλλά και την εκφράζει επαγγελματικά.
«Αυτή, λοιπόν, η αδρεναλίνη που προκαλούν η ταχύτητα και η ροή της επικαιρότητας, εμένα μου αρέσει», τονίζει. Βάζει όμως και μια καθαρή προϋπόθεση: «Φυσικά, αυτό προϋποθέτει να είμαι συνεχώς σε εγρήγορση και κατά τη διάρκεια του δελτίου, για να έχουν όλα θετική έκβαση». Είναι η πλευρά της δουλειάς που δεν φαίνεται πάντα στο κοινό: η πειθαρχία και η διαρκής επαγρύπνηση, ώστε το αποτέλεσμα να είναι καθαρό, αξιόπιστο και ανθρώπινο.
Η διαδρομή στην Αθήνα και τα δύσκολα επαγγελματικά βράδια
Η Στέλλα Στυλιανού δεν κρύβει ότι η πορεία μέχρι εδώ είχε έντονες διακυμάνσεις. Κοιτάζοντας πίσω, μοιάζει ακόμη και στην ίδια εντυπωσιακό το πόσο δρόμο έχει διανύσει σε λίγα χρόνια. «Αν κοιτάξω 5 χρόνια πίσω -ήρθα στην Αθήνα τον Ιούλιο του 2021- ούτε εγώ δεν πιστεύω την “απόσταση” που έχω διανύσει», λέει, αποτυπώνοντας εκείνο το σπάνιο συναίσθημα που έχουν όσοι έχουν δοκιμαστεί: την αίσθηση ότι το σήμερα χτίστηκε με πολύ μεγαλύτερο κόπο απ’ όσο φαίνεται.
Στη συνέντευξή της θυμάται στιγμές ιδιαίτερα απαιτητικές, όχι μόνο ως εμπειρίες εργασίας, αλλά ως τρόπος ζωής. «Υπήρξαν στιγμές που ήταν πολύ δύσκολες και επαγγελματικά, στιγμές που ουσιαστικά ζούσα μέσα σε ένα κανάλι. Περνούσα μερόνυχτα εκεί», αναφέρει. Είναι μια εικόνα που δεν χρειάζεται υπερβολές: όταν η ενημέρωση έχει απαιτήσεις, σε απορροφά ολοκληρωτικά, και η προσωπική ζωή μπαίνει συχνά σε δεύτερο πλάνο.
Κι όμως, μέσα στις δυσκολίες, υπήρξαν και πρόσωπα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. «Συνάντησα ανθρώπους που “φώτισαν” τον δρόμο αυτό και πίστεψαν σε μένα», σημειώνει, υπογραμμίζοντας πως καμία πορεία δεν είναι αποκλειστικά ατομική. Πίσω από κάθε βήμα υπάρχουν συνεργασίες, καθοδήγηση, εμπιστοσύνη και εκείνες οι μικρές «γέφυρες» που σε βοηθούν να περάσεις από τη φιλοδοξία στην πραγματικότητα.
«Τους ευγνωμονώ διπλά»: Η στάση ζωής της Στέλλας Στυλιανού απέναντι στα εμπόδια
Από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της τοποθέτησής της, όμως, είναι ο τρόπος που μιλά για τα εμπόδια. Δεν επιλέγει να σταθεί στην πικρία ή στην απογοήτευση. Επιλέγει να σταθεί στην ώθηση που της έδωσαν. «Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη ακόμα και για ανθρώπους που έβαλαν με όποιον τρόπο μπορούσαν εμπόδια, αυτούς τους ευγνωμονώ διπλά, γιατί με έκαναν να πεισμώσω περισσότερο, να προσπαθήσω περισσότερο και να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω πιο ψηλά», εξομολογείται.
Η φράση αυτή δεν λειτουργεί απλώς ως μια αισιόδοξη ατάκα. Περιγράφει έναν τρόπο σκέψης που μετατρέπει την αντίσταση σε καύσιμο. Αντί να αφήνει τις δυσκολίες να την περιορίσουν, τις μετέτρεψε σε λόγο να επιμείνει. Και αυτή η επιμονή, όπως υπονοεί, την οδήγησε σε επιλογές και άλματα που ίσως να μην τολμούσε σε πιο «εύκολες» συνθήκες.
Η ίδια παρατηρεί πως επανέρχεται συχνά στη λέξη «ευγνωμοσύνη»—και αυτό δεν είναι τυχαίο. «Με ακούς να επαναλαμβάνω τη λέξη “ευγνωμοσύνη”, το νιώθω όμως απόλυτα για όλους όσους συνάντησα στη διαδρομή αυτή και για όλα όσα έζησα και ζω», λέει. Είναι μια στάση που δείχνει ωριμότητα: να αναγνωρίζεις το καλό, να μην αρνείσαι το δύσκολο, και να αξιοποιείς και τα δύο ως μέρος της ιστορίας σου.
Κλείνοντας, η Στέλλα Στυλιανού προσθέτει και μια πιο προσωπική διάσταση, σαν μια εσωτερική βεβαιότητα που την κρατά σταθερή. «Καμιά φορά αισθάνομαι ότι έχω έναν άγγελο-προστάτη που, παρ’ όλες τις δυσκολίες, στο τέλος με οδηγεί εκεί που είναι καλύτερα για μένα», αναφέρει. Είναι η πίστη ότι, ακόμη κι όταν η διαδρομή μοιάζει ανηφορική, κάτι σε σπρώχνει προς τη σωστή κατεύθυνση—ίσως η τύχη, ίσως η δουλειά, ίσως η επιμονή, ίσως ο συνδυασμός τους.
Η Στέλλα Στυλιανού μπαίνει, λοιπόν, σε αυτό το νέο κεφάλαιο με καθαρή επίγνωση: η ενημέρωση απαιτεί ρυθμό, νεύρο και διαρκή ετοιμότητα, αλλά απαιτεί και χαρακτήρα. Και αν κάτι μένει από τα λόγια της, είναι ότι αντιμετωπίζει το μεσημβρινό δελτίο ως πρόκληση που αξίζει—με ευθύνη για την ακρίβεια, με ενθουσιασμό για την αδρεναλίνη της ζωντανής ροής, και με ευγνωμοσύνη για όλα όσα την έφτασαν ως εδώ.
