Ο Νίκος Ρογκάκος παραχώρησε αυτή την εβδομάδα μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο ένθετο Real Life και στη συνάδελφό του, Πολυξένη Καραμίχα, ανοίγοντας ένα παράθυρο τόσο στις δημοσιογραφικές του επιρροές όσο και στις πιο καθοριστικές στιγμές της επαγγελματικής του διαδρομής. Με τη νηφαλιότητα ανθρώπου που έχει ζήσει από κοντά μεγάλα γεγονότα και με τον λόγο ενός έμπειρου ρεπόρτερ που δεν ωραιοποιεί την πραγματικότητα, μίλησε για τον δημοσιογράφο που σημάδεψε τη φιλοσοφία του, αλλά και για ένα τηλεφώνημα που, όπως εξομολογήθηκε, τον έκανε να καταλάβει αμέσως ότι η χώρα έμπαινε σε μια δύσκολη, επώδυνη περίοδο.
Η συνέντευξη κινήθηκε ανάμεσα σε δύο άξονες: την ουσία της δημοσιογραφίας ως στάση ζωής και τη μνήμη ως αδιάψευστο αρχείο των στιγμών που αλλάζουν την ιστορία. Ο Ρογκάκος δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες διαπιστώσεις. Αντίθετα, επέλεξε συγκεκριμένα παραδείγματα, δείχνοντας πώς η έμπνευση από τους μεγάλους του χώρου συνδέεται με την ψυχραιμία που απαιτείται όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με πληροφορίες ικανές να ταράξουν ολόκληρη την κοινωνία.
Ο Φρέντυ Γερμανός ως σημείο αναφοράς στη δημοσιογραφία
Απαντώντας στο ερώτημα για το ποιος δημοσιογράφος επηρέασε περισσότερο την επαγγελματική του φιλοσοφία, ο Νίκος Ρογκάκος δεν δίστασε στιγμή. Το όνομα που ξεχώρισε ήταν εκείνο του Φρέντυ Γερμανού, μιας εμβληματικής μορφής που για πολλούς εξακολουθεί να αποτελεί μέτρο σύγκρισης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Φρέντυ Γερμανός ήταν κάτι παραπάνω από ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος. Τον περιέγραψε ως «ζεν πρεμιέ της δημοσιογραφίας», έναν άνθρωπο με ιδιαίτερη γοητεία στον λόγο και σπάνια διορατικότητα, που κατάφερε να συνδυάσει ποιότητα, προσβασιμότητα και κριτική σκέψη. Το στιλ του, όπως τόνισε, άφησε ανεξίτηλο σημάδι, όχι μόνο για την αισθητική του γραφής, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τον συνομιλητή του και το κοινό του.
Τα στοιχεία που χαρακτήριζαν το έργο του Φρέντυ Γερμανού, όπως τα ανέδειξε ο Νίκος Ρογκάκος, είναι όσα συχνά αναζητά και σήμερα ο αναγνώστης: ανθρωποκεντρική προσέγγιση, χιούμορ, λεπτή ειρωνεία και μια κοινωνική κριτική που δεν φώναζε, αλλά «έπιανε τόπο». Στις συνεντεύξεις του, πρόσθεσε, ο Γερμανός ήταν οικείος και άμεσος, κάτι που τον έκανε μοναδικό. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο μάθημα για κάθε νέο δημοσιογράφο: να είσαι κοντά στον άνθρωπο χωρίς να χάνεις την παρατηρητικότητα και την ακρίβεια.
Ο Ρογκάκος κατέληξε σε μια φράση που συμπυκνώνει την έννοια της δημοσιογραφικής συνέχειας: «Θα παραμείνουμε πάντα μαθητές του». Μια παραδοχή που δεν κρύβει νοσταλγία, αλλά σεβασμό στην τεχνική και στο ήθος μιας σχολής που επέμενε στη λεπτομέρεια και στη ζωντανή αφήγηση.
«Mου έπεσε το τηλέφωνο από τα χέρια»: το τηλεφώνημα που προανήγγειλε μια εποχή
Αν η αναφορά στον Φρέντυ Γερμανό έδειξε την πηγή έμπνευσης, η δεύτερη απάντηση της συνέντευξης έφερε στο προσκήνιο το βάρος της είδησης. Στο ερώτημα για το τηλεφώνημα της καριέρας του που δεν θα ξεχάσει ποτέ, ο Νίκος Ρογκάκος γύρισε πίσω στο 2010, σε ένα βράδυ που, όπως περιέγραψε, έμελλε να αποτυπωθεί μέσα του με απόλυτη καθαρότητα.
Όπως είπε, τον κάλεσε «πρωτοκλασάτο στέλεχος της τότε κυβέρνησης» για να του αποκαλύψει ότι μέσα στις επόμενες μέρες θα υπογραφόταν το πρώτο μνημόνιο. Δεν ήταν όμως μόνο η είδηση αυτή καθαυτή που τον συγκλόνισε. Ήταν τα μέτρα που άρχισε να του απαριθμεί ο συνομιλητής του, μέτρα που, εκείνη τη στιγμή, δεν ακούγονταν απλώς ως πολιτικές αποφάσεις, αλλά ως σκληρή προαναγγελία μιας κοινωνικής δοκιμασίας.
«Πίστεψέ με, μου έπεσε το τηλέφωνο από τα χέρια», εξομολογήθηκε. Και αυτή η εικόνα —μια κίνηση αυθόρμητη, σχεδόν σωματική— αποτυπώνει το σοκ καλύτερα από οποιαδήποτε υπερβολή. Μέσα σε δευτερόλεπτα, όπως ανέφερε, κατάλαβε τι περίμενε τη χώρα και τον ελληνικό λαό. Δεν χρειάστηκαν αναλύσεις ή δεύτερες σκέψεις. Η «μετάφραση» της πληροφορίας ήταν άμεση: ένας Γολγοθάς, ένας δρόμος όχι μόνο ανηφορικός, αλλά και ταπεινωτικός.
Η αφήγησή του δεν αναζητά εντυπωσιασμό. Αντίθετα, αποδίδει το κλίμα μιας περιόδου όπου μια φράση στο ακουστικό μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που κοιτάς το αύριο. Σε εκείνη τη στιγμή, το τηλεφώνημα δεν ήταν απλώς ένα δημοσιογραφικό αποκλειστικό. Ήταν ένας προάγγελος συλλογικής εμπειρίας, ενός κύκλου που σημάδεψε οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά μια ολόκληρη γενιά.
Μια συνέντευξη που φωτίζει και το επάγγελμα και την εποχή
Μέσα από τις απαντήσεις του, ο Νίκος Ρογκάκος υπενθυμίζει ότι η δημοσιογραφία δεν είναι μόνο τίτλοι και ταχύτητα. Είναι επιρροές, ύφος, αξίες, αλλά και στιγμές που σε δοκιμάζουν ως άνθρωπο. Από τη σχολή του Φρέντυ Γερμανού μέχρι το τηλεφώνημα του 2010, η διαδρομή του δείχνει πώς ο δημοσιογράφος καλείται να ισορροπεί ανάμεσα στο να αφηγείται με καθαρότητα και στο να αντέχει το βάρος όσων μαθαίνει πρώτος.
Και τελικά, αυτή η φράση —«μου έπεσε το τηλέφωνο από τα χέρια»— μένει ως συμπέρασμα και ως σύμβολο. Γιατί συμπυκνώνει τη στιγμή που η πληροφορία παύει να είναι απλώς είδηση και γίνεται επίγνωση: ότι κάτι μεγάλο έρχεται, ότι ο δρόμος θα είναι δύσκολος και ότι η κοινωνία θα χρειαστεί αντοχή. Μια φράση που, χρόνια μετά, εξακολουθεί να κουβαλά την ίδια ένταση, ακριβώς επειδή ειπώθηκε χωρίς υπερβολές, όπως ταιριάζει σε έναν δημοσιογράφο που έχει μάθει να περιγράφει την πραγματικότητα όπως είναι.
