Ο Γιώργος Λιβάνης μίλησε στον Ανδρέα Θεοδώρου και στο περιοδικό «Λοιπόν» για την πορεία του, για το πώς βιώνει την ανταπόκριση του κόσμου στα τραγούδια του, για την ανάγκη του να πειραματίζεται χωρίς να μπαίνει σε “κουτάκια”, αλλά και για το αν θα τον ενδιέφερε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision. Με ειλικρίνεια και διάθεση αυτοκριτικής, ο δημοφιλής τραγουδιστής εξηγεί τι τον γεμίζει, τι τον φοβίζει και γιατί, όταν η στιγμή το ζητήσει, δεν αποκλείει να κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα.
Αυτό που ξεχωρίζει στη συζήτηση είναι η χαρά που αντλεί από το πιο απτό “μέτρο” επιτυχίας: την επαφή με τον κόσμο. Για έναν καλλιτέχνη, δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιβεβαίωση από το να ακούει το κοινό να τραγουδά τους στίχους του, να βλέπει τα κομμάτια του να γίνονται μέρος μιας παρέας, ενός καλοκαιρινού βραδιού, μιας διαδρομής με το αυτοκίνητο. Κι αυτή η εμπειρία, όπως παραδέχεται, τον κινητοποιεί να συνεχίσει να δουλεύει, να ψάχνει, να εξελίσσεται.
Η δύναμη της ανταπόκρισης του κοινού
Στην ερώτηση για το πώς αισθάνεται όταν βλέπει τον κόσμο να τραγουδά τα τραγούδια του, ο Γιώργος Λιβάνης είναι ξεκάθαρος: πρόκειται για τιμή και χαρά. Δεν μιλά μόνο για αριθμούς ή “trends”, αλλά για εκείνη τη στιγμή που ένα τραγούδι ξεφεύγει από το στούντιο, αφήνει πίσω του την παραγωγή και την προώθηση, και περνά στη ζωή των ανθρώπων.
Αυτή η σχέση, ωστόσο, δεν τον οδηγεί σε εφησυχασμό. Αντίθετα, λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι η μουσική είναι ζωντανός οργανισμός. Σήμερα μπορεί να “μιλά” μέσα από ένα καλοκαιρινό, ανάλαφρο κομμάτι με summer vibes, αύριο μπορεί να ζητά μια πιο εσωτερική ερμηνεία ή μια διαφορετική ενορχήστρωση. Ο ίδιος δείχνει να απολαμβάνει αυτή την εναλλαγή, ακόμα κι αν γνωρίζει πως συχνά ο δρόμος του πειραματισμού είναι πιο αργός και απαιτητικός.
Θέλω να τα κάνω όλα: Από το summer vibe σε κάθε μουσική κατεύθυνση
Ο Γιώργος Λιβάνης δεν κρύβει ότι επιθυμεί να κινείται “σε όλο το δισκογραφικό πλαίσιο”. Με άλλα λόγια, να μην εγκλωβιστεί σε μία φόρμουλα επειδή λειτούργησε μία φορά. Αναγνωρίζει ότι το να μην “χτυπάς” συνεχώς ένα συγκεκριμένο ύφος μπορεί να έχει κόστος: ίσως να χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να χτίσεις μια πιο πολυδιάστατη ταυτότητα, ίσως να μην είναι πάντα ο πιο ασφαλής δρόμος εμπορικά.
Όμως η δική του φιλοσοφία μοιάζει να είναι ξεκάθαρη: προτιμά να δοκιμάζεται, να ανοίγει το ρεπερτόριό του και να κερδίζει την εξέλιξη βήμα-βήμα, παρά να επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο. Το εξηγεί μάλιστα με έναν απλό, καθημερινό παραλληλισμό: όπως μικρότερος έπαιζε και μπάσκετ και ποδόσφαιρο, έτσι και τώρα θέλει να “παίζει” σε περισσότερα από ένα γήπεδα. Και μπορεί αυτό να σημαίνει πιο δύσκολη διαδρομή, αλλά πιστεύει ότι στο τέλος θα καταφέρει όλα όσα ονειρεύεται.
Υποκριτική και πρόζα: Η δυσκολία με το κείμενο και ο φόβος της έκθεσης
Πέρα από τη μουσική, ο τραγουδιστής αναφέρεται και στο ενδεχόμενο να ασχοληθεί περισσότερο με την υποκριτική. Εκεί, η ειλικρίνειά του γίνεται ακόμη πιο ανθρώπινη: παραδέχεται πως το κείμενο είναι ένα σημείο που τον δυσκολεύει. Η απομνημόνευση μεγάλων κειμένων, όπως κάνουν οι ηθοποιοί, είναι κάτι που τον φοβίζει.
Παρόλα αυτά, δεν απορρίπτει την ιδέα. Αντιθέτως, λέει ότι έχει μπει στο κατάλληλο mood — και μόνο αυτό είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Η στάση του δείχνει πως βλέπει την υποκριτική όχι σαν μια εύκολη “παράκαμψη”, αλλά σαν μια διαφορετική τέχνη με απαιτήσεις. Και για να τη σεβαστεί, χρειάζεται χρόνο, προετοιμασία και διάθεση να εκτεθεί σε κάτι που δεν του είναι απόλυτα γνώριμο.
Γιώργος Λιβάνης Eurovision: «Θα τολμούσα να πάω, γιατί όχι;»
Όταν η κουβέντα φτάνει στην Eurovision, ο Γιώργος Λιβάνης δεν απαντά με κλισέ. Αντί να σταθεί σε “στρατηγικές”, μιλά για δύο βασικά στοιχεία που, κατά τη γνώμη του, καθορίζουν τον διαγωνισμό: το fun και το vibe. Το πρώτο αφορά τη χαρά, την εξωστρέφεια, την αίσθηση γιορτής που μπορεί να μεταδώσει ένα τραγούδι. Και όπως υπογραμμίζει, η ελληνική μουσική διαθέτει άφθονα τέτοια στοιχεία.
Το δεύτερο είναι το vibe που “βγάζεις προς τα έξω” — η ενέργεια, η παρουσία, η αλήθεια που μεταφέρει ένας καλλιτέχνης πάνω στη σκηνή. Εκεί θεωρεί ότι έχει κάτι προσωπικό να προσφέρει “σαν Γιώργος”. Γι’ αυτό και η απάντησή του είναι καθαρή: ναι, θα τολμούσε να πάει στη Eurovision. Γιατί όχι;
Η φράση αυτή, πέρα από μια πιθανή μελλοντική συμμετοχή, φανερώνει και μια γενικότερη στάση ζωής: να μην αποκλείεις προκλήσεις, να μην φοβάσαι τις μεγάλες σκηνές, να βλέπεις κάθε νέο πεδίο ως ευκαιρία να μάθεις κάτι, να δοκιμαστείς και να εξελιχθείς.
Ένα βλέμμα στο αύριο: Μουσική, ρίσκο και δημιουργική ελευθερία
Συνολικά, ο Γιώργος Λιβάνης δείχνει να βρίσκεται σε μια φάση όπου απολαμβάνει την επιτυχία, αλλά δεν την αντιμετωπίζει ως τελικό προορισμό. Θέλει να συνεχίσει να κυκλοφορεί τραγούδια που “πιάνουν” τον κόσμο, να πειραματιστεί με είδη, να δοκιμάσει τα όριά του και, ίσως, να ανοίξει ακόμη περισσότερο τους ορίζοντές του μέσα από την υποκριτική.
Και αν κάποια στιγμή ο δρόμος τον οδηγήσει στη Eurovision, φαίνεται πως θα το κάνει με τον τρόπο που περιγράφει ο ίδιος: με fun, με σωστό vibe και με την τόλμη που χρειάζεται για να σταθείς σε μια σκηνή όπου όλα μετράνε. Ο Γιώργος Λιβάνης αφήνει ανοιχτή την πόρτα και, με το «θα τολμούσα να πάω στη Eurovision, γιατί όχι;», δίνει μια υπόσχεση εξέλιξης — πρώτα στον εαυτό του και μετά στο κοινό που τον ακολουθεί.
