Η Ηλιάνα Μαυρομάτη μίλησε στο περιοδικό Vita και στη Μικαέλα Θεοφίλου για την απόφαση να ακολουθήσει την υποκριτική. Παράλληλα, αναφέρθηκε στην καλλιτεχνική ελευθερία με την οποία μεγάλωσε και τον προσωπικό δρόμο που χάραξε, μακριά από συγκρίσεις και το βάρος των διάσημων γονιών της.
Στην αρχή αρνιόμουν να παραδεχτώ ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός. Γι’ αυτό και οι πρώτες μου σπουδές είναι άλλες. Όμως θα ήταν αστείο εάν ισχυριζόμουν ότι οι γονείς μου δεν επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τον επαγγελματικό μου προσανατολισμό. Κατ’ αρχάς μεγάλωσα δίπλα σε δύο ανθρώπους (όπως ήταν ο πατέρας μου και είναι η μητέρα μου) βαθιά αντισυμβατικούς, ελεύθερους σε πάρα πολλά πράγματα, ανήσυχους ως καλλιτέχνες. Αυτό που εισέπραττα από εκείνους ήταν ένας καλλιτεχνικός τρόπος ύπαρξης που εμπεριείχε και μια ελευθερία την οποία δεν συναντάς εύκολα σε ένα μικροαστικό σπίτι. Μεγάλωσα ελεύθερα και βέβαια είχα επαφή με τη δουλειά τους. Πολλές φορές πήγαινα στο θέατρο ή στο γύρισμα και τους ζούσα από μέσα…
-Ωστόσο κατάφερες να χαράξεις τη δική σου επαγγελματική πορεία εντελώς ξεχωριστά από εκείνους, υπό την έννοια ότι δεν έχτισες την καριέρα σου ως η κόρη της Καφαντάρη και του Μαυρομάτη. Πόσο δύσκολο ήταν να το πετύχεις αυτό;
Και οι δύο γονείς μου είχαν ήδη αποσυρθεί επαγγελματικά όταν εγώ ξεκίνησα το θέατρο, οπότε δεν είχα να αναμετρηθώ με δύο εν ενεργεία ηθοποιούς. Αυτό σίγουρα με απελευθέρωσε, με βοήθησε να αναπτυχθώ πιο ελεύθερα. Αισθάνομαι επίσης ότι από πάρα πολύ νωρίς με απασχόλησαν καλλιτεχνικά ζητήματα που ήταν τελείως άσχετα από αυτά που είχαν απασχολήσει τη μητέρα μου και τον πατέρα μου και μπήκα σε έναν δρόμο πολύ προσωπικό, κυρίως θεατρικό, που άρχισε να με διαμορφώνει και να διαμορφώνει τις καλλιτεχνικές ανάγκες μου, την επιθυμία μου να συνεργαστώ με συγκεκριμένους ανθρώπους, να δουλέψω με συγκεκριμένο τρόπο. Δηλαδή, άρχισα να χτίζω ένα προσωπικό όραμα για το πώς θέλω να υπάρξω μέσα σε αυτή τη δουλειά, μέσα από την τέχνη, το οποίο δεν είχε καμία σχέση με οτιδήποτε είχαν κάνει οι δικοί μου.
Πηγή: zappit.gr
