Για τη ζωή της στα μπουλούκια μίλησε η Σόφη Ζαννίνου το πρωί της Τρίτης. Η έμπειρη ηθοποιός αφηγήθηκε στιγμές στο «Πρωίαν σε είδον» από τα πρώτα χρόνια της ζωής της στο θέατρο και τα μπουλούκια.
Αρχικά, η Σόφη Ζαννίνου είπε: «Η μαμά και ο μπαμπάς μου, όταν γεννήθηκα, δεν είχαν παντρευτεί. Παντρεύτηκαν μετά. Άρα είμαι παιδί του έρωτα και της τύχης. Γεννήθηκα τυχαία στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα στα μπουλούκια. Ήταν τρόπος ζωής. Σκέψου ότι στον Χρήστο Θηβαίο έχω δώσει γάλα, γιατί τα μεγαλύτερα παιδιά προσέχαμε τα μικρότερα εν ώρα παράστασης».
Και πρόσθεσε: «Ήμασταν σαν νομάδες. Οικογένειες ηθοποιών που ταξίδευαν συνέχεια. Οι άντρες έστηναν μέσα σε λίγη ώρα μια τεράστια τέντα με σκηνή και καθίσματα. Μπορούσαν να παίξουν παντού, ακόμα και σε μια βουνοκορφή. Κάποιες εποχές παίζανε και με είδος. Δηλαδή, “δώσε μου δύο αυγά”. Ήταν ένας λαϊκός, περιπλανώμενος κόσμος, γεμάτος περιπέτεια και ψυχή».
«Μέχρι να πάω πρώτη δημοτικού ταξίδευα συνέχεια. Όταν με έκλεισαν εσωτερική, έπαθα κατάθλιψη. Ένιωθα ότι μου πήραν το πολύχρωμο παιχνίδι της ζωής μου. Δεν έτρωγα, δεν διάβαζα, δεν ήθελα τίποτα. Η δασκάλα είπε στους γονείς μου “πάρτε το παιδί γιατί δεν αντέχει”. Ήμουν ένα μοναχικό παιδί, πολύ κλεισμένο στον εαυτό μου. Όμως όλο αυτό με έκανε να αγαπήσω ακόμη πιο βαθιά το θέατρο. Ήταν η οικογένειά μου, το σπίτι μου, ο κόσμος μου», κατέληξε η Σόφη Ζαννίνου.
