Συνέντευξη Μαρία Μ. Κάργα
Ο καπετάν Αντώνιος Χούλης, Συνταξιούχος Πλοίαρχος Εμπορικού Ναυτικού και Εκπρόσωπος της εταιρείας «Σ. Λιβανός Ελλάς» στο β’ μέρος της συνέντευξης «Ιστορίες Ναυτικών» μίλησε στον Χιακό Λαό για τις δύσκολες στιγμές που βίωσε εν πλω και μας τις περιγράφει με έναν άκρως συγκινητικό τρόπο.
Μία από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ήταν οι σκληρές καιρικές συνθήκες, τα υψηλά μποφόρ που κάποιες φορές έφταναν πάνω από δώδεκα.
«Όταν ήμουν υποπλοίαρχος υπήρξε μία διαφωνία με τον πλοίαρχο ως προς τα θέματα ασφαλείας, μιας που θα διασχίζαμε τον Ειρηνικό Ωκεανό. Ωστόσο, υπερίσχυσε η άποψη του καπετάνιου, πάρα τις όποιες αντιρρήσεις. Αφού αναχωρήσαμε από την Αλάσκα, πέσαμε σε έναν καιρό που όταν η πλώρη πήγαινε προς τα κάτω αισθανόσουν την πίεση στα πόδια. Κάναμε τον σταυρό μας. Σκεφτόμασταν αν η πλώρη θα βγει ξανά επάνω ή θα “καρφωθεί” μέσα στο κύμα. Με τέτοιο καιρό μου ζητήθηκε να βγω στην πλώρη να δω για τα στρίτσια. Εγώ αρνήθηκα και δόθηκε διαταγή να βγει ο μαραγκός. Εγώ, ωστόσο, ήμουν στην γέφυρα και ξαφνικά με το που βγήκε το βαπόρι έξω από το κύμα, έχασα από τα μάτια μου τον μαραγκό. Τρελάθηκα εκείνη την στιγμή. Λίγο αργότερα διαπίστωσα ότι το κύμα τον είχε ρίξει στην κουβέρτα του πλοίου. Έτρεξα να τον βοηθήσω, τον μετέφερα αμέσως στο δωμάτιό μου και συνειδητοποιώ ότι έχει ένα σκίσιμο 7 εκατοστών στο κεφάλι. Του προσέφερα τις πρώτες βοήθειες με ό,τι μέσα είχαμε και εν συνεχεία πήγαμε στο βορειότερο μέρος του ειρηνικού στα νησιά “Αλεούτια”, που είχαν αμερικάνικη βάση του Πολεμικού Ναυτικού της Αμερικής και τον βγάλαμε εκεί έξω», συμπληρώνοντας ότι ήταν μία πολύ άσχημη εμπειρία, ένα ταξίδι που παρά τρίχα γλίτωσαν.
Όταν έφτασαν στο επόμενο λιμάνι στη Ρωσία, η θερμοκρασία ήταν 30 υπό το 0. «Είχε κρύο ανυπόφορο. Οι ντόπιοι εκεί μας έλεγαν προσοχή στα αυτιά σας και τη μύτη σας. Στο συγκεκριμένο λιμάνι ήμασταν ένα μήνα μέχρι να ξεφορτώσουμε, διότι παγώνανε τα πάντα», αναφέρει ο καπετάν Αντώνης.
Μία ακόμα εμπειρία που δεν θα ξεχάσει ήταν μία παραμονή Πρωτοχρονιάς που έπεσαν ξανά σε άσχημες καιρικές συνθήκες, καθώς έβγαιναν από το Νιουφάουντλαντ. «Μέχρι και τα βιδωμένα πράγματα έφευγαν από τη θέση τους», επισημαίνοντας ότι πάρα τις όποιες δύσκολες και άσχημες εμπειρίες που είχε, κατάφερε να τερματίσει τη θητεία του χωρίς ατυχήματα και υλικές ζημιές.
«Πολλές φορές στη φουρτούνα ή και σε καλοσύνες συλλάμβανα τον εαυτό μου να μιλάει με το βαπόρι, στο άψυχο πράγμα. Του έλεγα “άντε παλικάρι μου, το περάσαμε και τούτο”- το λέω και συγκινούμαι.Έχω δει πολλά πράγματα που δεν θα είχα δει αν ήμουν στη στεριά. Έχω πάει περίπου 10 ταξίδια μέσα στον Αμαζόνιο τον ποταμό, 890 μίλια πλεύσιμα μέσα στο ποτάμι. Ένα καταπράσινο πράγμα, η ατμόσφαιρα πολύ βαριά», συμπληρώνει συγκινημένος, με την διαπίστωση ότι οι παραπάνω εμπειρίες είχαν αυτό το χτυποκάρδι, την ανησυχία και το άγχος.
«Υπήρχε άγχος και στο κομμάτι της περιβαλλοντικής αλλαγής. Λόγω κακοκαιρίας έχουν κοπεί βαπόρια και όλο αυτό το πετρέλαιο που μεταφέρουν να πάει στην θάλασσα; Τα ασφάλιστρα που πληρώνουν οι πλοιοκτήτες είναι τεράστια και με όλα τα προηγούμενα έχεις την ευθύνη να τα τηρήσεις, να φροντίσεις να μην προκληθεί ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ξενύχτια και αγωνίες πολλές. Η δουλεία του καπετάνιου είναι να φροντίσει να διατηρηθεί η ισορροπία, ανάμεσα στο συμφέρον του ναυτικού του πληρώματος που έχεις μέσα, διασφαλίζοντάς το χωρίς να το αδικείς, και στο συμφέρον του πλοιοκτήτη. Εξασφαλίζοντας αυτά τα δύο πρέπει να δείξεις στους ναυλωτές ότι δεν μεροληπτείς υπέρ των άλλων, αλλά ότι ενδιαφέρεσαι και για τα δικά τους συμφέροντα. Αυτό το κατάφερα», λέει καπετάν Αντώνης και αναφέρει ότι οι ναυτικές του ιστορίες είναι πολλές.
Η συμβουλή που δίνει στα νέα παιδιά που επιλέγουν τη θάλασσα είναι να την αγαπήσουν. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι αν δεν την αγαπήσουν θα τους αποβάλλει η ίδια η θάλασσα κάποια στιγμή, όσα εφόδια κι αν έχουν. «Δεν υπάρχει το σχολάω. Ξημερώνει, βραδιάζει και είσαι στον χώρο εργασίας σου. Τα προβλήματα, τις έννοιες τα παίρνεις μαζί. Δεν σημαίνει ότι επειδή αλλάζεις δωμάτιο στο πλοίο, θα φύγουν κι αυτά. Δεν είναι εύκολο επάγγελμα. Πρέπει να το αγαπήσουν, πρέπει να σέβονται τις καιρικές συνθήκες, διότι παλικαριές δεν υπάρχουν και να προσπαθούν συνέχεια να μαθαίνουν, να ακούνε τους προϊσταμένους και να το τυπώνουν στο μυαλό τους. Κατά τη διάρκεια της καριέρας τους θα αντιμετωπίσουν ένα παρεμφερές πρόβλημα, εκείνη τη στιγμή πρέπει να σκεφτούν τις ιστορίες που άκουσαν, ώστε να δουν πώς πρέπει να το αντιμετωπίσουν αντίστοιχα. Είναι βοηθητικό εργαλείο, γι’ αυτό πρέπει να ακούνε και να μην περιορίζονται μόνο στην τεχνολογία, διότι κάποια στιγμή αυτή θα σε προδώσει. Τα πατροπαράδοτα μέσα δεν πρέπει να εγκαταλειφθούν, κάποια στιγμή θα σε βγάλουν παλικάρι. Οι νέοι στο ναυτικό επάγγελμα πρέπει να είναι υπάκουοι, πειθαρχημένοι και ο καπετάνιος να είναι ειλικρινής, σαφής και συζητήσιμος με τον κόσμο», τόνισε καταλήγοντας ότι έχουν αλλάξει επίσης πολλά πράγματα, όπως οι συνθήκες εργασίας σε σχέση με το παρελθόν που ως καπετάνιοι είχαν περισσότερη ισχύ.
