Μια προσομοίωση δασικής πυρκαγιάς σε ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες έφερε στο προσκήνιο τόσο την επιχειρησιακή ετοιμότητα των δυνάμεων στη Χίο όσο και τις αδυναμίες που εξακολουθούν να υπάρχουν στον μεταξύ τους συντονισμό.
Η άσκηση πραγματοποιήθηκε στην περιοχή των Σκλαβιών, κοντά σε κατασκηνωτικές εγκαταστάσεις, με σενάριο που περιέγραφε ταχεία εξάπλωση φωτιάς σε πευκόφυτη έκταση, υπό ισχυρούς ανέμους. Η υποθετική πυρκαγιά ξεκίνησε σε δασική ζώνη και, λόγω των καιρικών συνθηκών, εξελισσόταν με γρήγορο ρυθμό, δημιουργώντας συνθήκες πίεσης για τις πυροσβεστικές δυνάμεις.
Στην επιχείρηση συμμετείχαν πυροσβεστικά οχήματα, η 13η ΕΜΟΔΕ, εθελοντές, καθώς και φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και της αστυνομίας, με στόχο τον συντονισμό αποκλεισμών, την πρόσβαση στο μέτωπο και την υποστήριξη του επιχειρησιακού έργου. Η φωτιά, σύμφωνα με το σενάριο, τέθηκε υπό έλεγχο πριν φτάσει σε κρίσιμη απόσταση από την κατασκήνωση.
Παρά τη θετική επιχειρησιακή εικόνα σε επίπεδο ανταπόκρισης, η άσκηση ανέδειξε σημαντικές δυσκολίες στην επικοινωνία μεταξύ υπηρεσιών. Σε αρκετές περιπτώσεις καταγράφηκε έλλειψη σαφούς ενημέρωσης για τους ρόλους κάθε εμπλεκόμενου φορέα, με αποτέλεσμα μέρος των δυνάμεων να μην αξιοποιηθεί ενεργά κατά τη διάρκεια του σεναρίου.
Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στο ενδεχόμενο παρουσίας παιδιών στον χώρο, στοιχείο που θα άλλαζε πλήρως τον σχεδιασμό, με ανάγκη άμεσης εκκένωσης και αυξημένης αστυνομικής και υγειονομικής υποστήριξης. Όπως επισημάνθηκε, σε πραγματικές συνθήκες ο παράγοντας καπνού θα μπορούσε να αποτελέσει τον πιο κρίσιμο κίνδυνο για τους ανθρώπους, ακόμη και πριν την προσέγγιση της φωτιάς.
Στο πεδίο της πρόληψης, η εικόνα των γύρω εκτάσεων προκάλεσε προβληματισμό. Αν και ο χώρος της κατασκήνωσης είχε καθαριστεί, σε γειτονικές ζώνες εντοπίστηκε αυξημένη καύσιμη ύλη και πυκνή βλάστηση, στοιχεία που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως «διάδρομος» επέκτασης μιας πραγματικής πυρκαγιάς. Αναφορά έγινε επίσης στην παρουσία ηλεκτρικών γραμμών που διέρχονται μέσα από δασώδεις περιοχές.
Συνολικά, η άσκηση λειτούργησε περισσότερο ως «καμπανάκι» για τα κενά στην προετοιμασία παρά ως απλή δοκιμή ετοιμότητας. Το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η αποτελεσματική αντιμετώπιση μιας μεγάλης πυρκαγιάς δεν εξαρτάται μόνο από την ταχύτητα επέμβασης, αλλά κυρίως από τον σχεδιασμό πριν από το συμβάν, τη σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων και την πραγματική διαλειτουργικότητα των υπηρεσιών.
