Γράφει η Ευγενία Γάλλου
Η Άλωση της Πόλης έγινε στις 29 Μαΐου του 1453 μετά από πολιορκία που είχε ξεκινήσει στις αρχές Απριλίου. Ο υπερασπιστής της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας, Κων/νος Παλαιολόγος, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να κρατήσει απόρθητα τα οχυρά. Χρησιμοποίησε ακόμη και τη διπλωματία.
Προτού ξεκινήσει η στρατιωτική αναμέτρηση έστειλε αντιπρόσωπό του στον σουλτάνο και του υπενθύμιζε ότι στην πόλη παραμένει φρουρούμενος ο πρίγκιπας Ορχάν, διεκδικητής του οθωμανικού θρόνου. Ο Παλαιολόγος ζήτησε από τον σουλτάνο να πληρώσει τα χρήματα που είχαν συμφωνηθεί για τη φρούρηση του εσωτερικού του αντιπάλου. Είναι παιχνίδι της ιστορίας αλλά έτσι ξεκίνησε η Άλωση της Πόλης: Με την άρνηση του Μωάμεθ να πληρώσει λεφτά στον Παλαιολόγο. Καθοριστική ήταν η χρήση της μπομπάρδας, του τεράστιου κανονιού που σημάδευε τα τείχη της πόλης.
Πολλά έχουν γραφτεί για τις αιτίες που οδήγησαν στην Άλωση της Κων/πολης: Η Κερκόπορτα, ο ρόλος της Εκκλησίας και των αρχόντων που κοίταζαν το θησαυροφυλάκιό τους και όχι την Πόλη.
Η Κερκόπορτα ήταν μικρή πύλη στα τείχη της Κων/πολης, η οποία σύμφωνα με τους θρύλους και τη λαϊκή παράδοση είχε μείνει ανοιχτή και μέσω αυτής εισέβαλαν οι Τούρκοι τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου 1453 και την κατέλαβαν. Ένας ακόμα μύθος, σύμφωνα με την Ε. Αρβελέρ, αφού οι 7000 μαχητές εντός των τειχών ήταν αδύνατον να σταματήσουν τους 250.000 πολιορκητές.
Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως θρηνήθηκε όσο κανένα άλλο ατυχές γεγονός στην ιστορία του ορθοδόξου Ελληνισμού. Ο λαός βαθύτατα συγκινημένος δημιούργησε αυθορμήτως μοιρολόγια που συνεχίζουν να λέγονται μέχρι της ημέρες μας προσδοκώντας την Ανάσταση του Γένους. Η πτώση της και η κατάλυση του ελληνικού κόσμου αλλά και της ορθόδοξης χριστιανοσύνης συνδέθηκαν στη λαϊκή στιχουργία με την ατελείωτη Θεία Λειτουργία στον ιερό ναό της Αγίας Του Θεού Σοφίας και με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο που υπήρξε ο τελευταίος πρόμαχος του ελληνισμού αφού έπεσε μαχόμενος ηρωϊκά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού.
Ο Κωνσταντίνος είδε να σκοτώνονται ο Θεόφιλος ο Παλαιολόγος, ο Ιωάννης Καντακουζηνός, ο Ιωάννης Δαλμάτης και άλλοι αξιωματικοί του. Ευθύς φώναξε: «Η Πόλις αλίσκεται κι εγώ έτι ζω;» Τη φοβερή αυτή στιγμή ορμάει στο πυκνότερο αντίπαλο τμήμα αγωνιζόμενος ως ο έσχατος των στρατιωτών. Μαχόμενος ανάμεσα στους πολλούς αντιλαμβάνεται πως η Άλωση βρίσκεται προ των πυλών φωνάζει πάλι: «Δεν υπάρχει ένας χριστιανός να λάβη την κεφαλήν μου;» Τότε κάποιος γενίτσαρος του πετυχαίνει θανατηφόρο χτύπημα και πέφτει εν μέσω του σωρού των νεκρών.
Αυλαία για το βυζάντιο, τον πυρφόρο ελληνοχριστιανικό πολιτισμό. Η οθωμανική κυριαρχία έρχεται σαν ταφόπετρα να σκεπάσει τον ελληνισμό που περίμενε 400 χρόνια την Ανάστασή του. Στη μνήμη των Ελλήνων ορθοδόξων ο Κωνσταντίνος είναι ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς», ο ζωντανός -νεκρός που κατευθύνει την πορεία του Γένους από του τάφου και περιμένει το πλήρωμα του χρόνου ώστε ο άγγελος που τον μαρμάρωσε να τον αναστήσει…
Πηγές:
www.mixanitouxronou.gr
www.pemptousia.gr
