Την Τετάρτη 15/07, στις 08:30, ο Αλέξης Γεωργούλης βρέθηκε καλεσμένος στο πλατό της εκπομπής «Καλύτερα αργά» και παραχώρησε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην Αθηναΐδα Νέγκα. Με τη χαρακτηριστική άνεση που τον διακρίνει, ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για την εμπειρία του στην πολιτική, για το τι σημαίνει να υπηρετείς έναν θεσμό όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά και για το αιώνιο δίλημμα ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την πραγματική δράση. Σε μια συζήτηση που κινήθηκε πέρα από τα συνηθισμένα, ο Αλέξης Γεωργούλης εξήγησε γιατί η Ευρωβουλή, παρά τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις της, τον κέρδισε ως πεδίο ουσιαστικότερο από τη λάμψη του Χόλιγουντ.
Από την αρχή της κουβέντας, ξεκαθάρισε ότι η δική του διαδρομή στην Ευρωβουλή δεν βασίστηκε σε έτοιμες βεβαιότητες ή σε μια «συνταγή» πολιτικής καριέρας. Αντιθέτως, περιέγραψε την απόφασή του ως μια διαδικασία μάθησης — όχι μόνο των θεμάτων, αλλά κυρίως του τρόπου λειτουργίας. «Όταν πήγα στην Ευρωβουλή, μπήκα στη διαδικασία να μάθω τον μηχανισμό, όχι τι γνώσεις απαιτούνται», είπε, υπογραμμίζοντας ότι το πρώτο βήμα ήταν να κατανοήσει πώς παράγεται πολιτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πώς διαμορφώνονται οι συμμαχίες και πώς ένα αίτημα μπορεί να μετατραπεί σε πρωτοβουλία.
Αλέξης Γεωργούλης και Ευρωβουλή: Μια εμπειρία που θέλει να συνεχιστεί
Ο Αλέξης Γεωργούλης δεν έκρυψε ότι θα τον ενδιέφερε να επιστρέψει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ωστόσο, η επιθυμία αυτή συνοδεύεται από μια σαφή επιφύλαξη για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η εκλογική διαδικασία στην Ελλάδα. Όπως σημείωσε, θα ήθελε να βρεθεί ξανά στην Ευρωβουλή, «αλλά όχι μέσα από τη διαδικασία εκλογής που έχουμε στην Ελλάδα». Η φράση αυτή αφήνει να εννοηθεί ότι τον προβληματίζει το πώς διαμορφώνονται οι πολιτικοί συσχετισμοί, πώς αναδεικνύονται τα πρόσωπα και πώς, συχνά, η ουσία υποχωρεί μπροστά στην εικόνα.
Παράλληλα, στάθηκε στη σχέση του με τα κόμματα, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν αισθάνεται «κομματικό προϊόν». «Ποτέ δεν ήμουν σε ένα κόμμα, δεν γεννήθηκα σε ένα κόμμα», ανέφερε, τονίζοντας μια απόσταση από τη λογική της κομματικής ταυτότητας ως προϋπόθεσης συμμετοχής. Μάλιστα, έδωσε ιδιαίτερο βάρος στον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης, εκφράζοντας την άποψη ότι «κυρίως στα τοπικά, δεν πρέπει να υπάρχουν κόμματα». Πρόκειται για μια θέση που ανοίγει συζήτηση: μπορεί η καθημερινότητα των πολιτών —οι υποδομές, η καθαριότητα, ο πολιτισμός, η κοινωνική μέριμνα— να αντιμετωπίζεται πιο αποτελεσματικά όταν δεν «χρωματίζεται» από κομματικές γραμμές;
«Ανάμεσα στο Χόλιγουντ και την Ευρωβουλή» — γιατί διαλέγει το δεύτερο
Η πιο χαρακτηριστική, και ίσως η πιο συζητήσιμη, στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν ο Αλέξης Γεωργούλης τοποθετήθηκε πάνω στο υποθετικό δίλημμα ανάμεσα στη διεθνή καριέρα και στην πολιτική παρουσία. «Ανάμεσα στο Χόλιγουντ και στην Ευρωβουλή διαλέγω το δεύτερο περισσότερο γιατί αυτό που συμβαίνει εκεί είναι πιο αληθινό από το Χόλιγουντ», δήλωσε, δίνοντας μια απάντηση που ξεπερνά το προσωπικό και ακουμπά μια ευρύτερη αίσθηση: ότι η πολιτική, όσο σκληρή κι αν είναι, αγγίζει πραγματικές ζωές.
Η αναφορά στο «πιο αληθινό» έχει βάρος. Στο Χόλιγουντ —ως σύμβολο ενός τεράστιου μηχανισμού θεάματος— η εικόνα συχνά προηγείται της ουσίας. Αντίθετα, στην Ευρωβουλή, όσο περίπλοκες κι αν είναι οι διαδικασίες και όσο δύσκολο κι αν είναι να φέρεις άμεσα αποτελέσματα, οι αποφάσεις έχουν συνέπειες: σε δικαιώματα, σε πολιτικές για την εργασία, στον πολιτισμό, στην ψηφιακή μετάβαση, στο περιβάλλον.
Κι όμως, ο Αλέξης Γεωργούλης δεν αρνήθηκε την ταυτότητά του ως ηθοποιός, ούτε προσπάθησε να «ακυρώσει» την τέχνη μπροστά στην πολιτική. Έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, λέγοντας: «Αν μου έλεγες υποκριτική ή Ευρωβουλή, θα διάλεγα την υποκριτική». Η δήλωση αυτή λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στους δύο κόσμους: από τη μία, η ανάγκη της έκφρασης και της δημιουργίας· από την άλλη, η ανάγκη της συμμετοχής και της ευθύνης.
