Γράφει η Ευγενία Γάλλου
Η βία στα σχολεία, μέσα και έξω από αυτά, με σκηνές που συγκλονίζουν, όπως καταγράφονται σχεδόν σε ημερήσια βάση στο αστυνομικό δελτίο, προβληματίζει γονείς, εκπαιδευτικούς, φορείς αλλά και την κοινωνία ολόκληρη για το τι φταίει και η κατάσταση με τους μαθητές έχει εκτροχιαστεί. Το φαινόμενο θαρρείς και έχει ξεφύγει, μέρα με τη μέρα, με δραματικές προεκτάσεις· βλέπουμε να κακοποιούνται μέχρι και παιδιά… νηπιαγωγείων! Ακόμα ένα περιστατικό βίας μεταξύ παιδιών έχει προκαλέσει σοκ, αυτή τη φορά με θύμα ένα 4χρονο. Σύμφωνα με καταγγελία, 5χρονα παιδιά έσπασαν τα δόντια του 4χρονου και του προκάλεσαν κάταγμα στη γνάθο μέσα στο σχολείο του!
Το ζήτημα της έξαρσης της βίας στα σχολεία είναι πολυπαραγοντικό. Εάν θέλαμε να αναζητήσουμε τα αίτια –χωρίς να είμαστε ειδικοί- θα λέγαμε πως ευθύνεται το οικογενειακό περιβάλλον αρχικά, το σχολείο, τα κοινωνικά δίκτυα, η πολιτεία αλλά και η κοινωνία η ίδια.
Η οικογένεια, που παίζει τον κυριότερο ρόλο στην ψυχοσυναισθηματική ισορροπία των παιδιών, έχει αλλάξει μορφή, μοιάζει να μη θέτει ξεκάθαρα τα όρια στα παιδιά της που μεγαλώνουν χωρίς αγωγή και σωστή διαπαιδαγώγηση. Παράλληλα βλέπουμε οι ίδιοι οι γονείς να αμφισβητούν τον δάσκαλο, να μην αναγνωρίζουν τα λάθη του παιδιού τους, να ψάχνουν δικαιολογίες και του προσφέρουν κάλυψη. Μάλιστα και σε ακραίες περιπτώσεις επιτίθενται στους δασκάλους.
Μεγάλο ρόλο παίζει κι η προσωπικότητα του εκπαιδευτικού στην αντιμετώπιση καθημερινών προβλημάτων. Θα πρέπει να παραδεχτούμε στο ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν την ίδια ικανότητα και συχνά την επιθυμία να αντιμετωπίσουν κάποιες συμπεριφορές στη λογική «που να μπλέξουμε τώρα». Κάθε σχολική μονάδα έπρεπε να διαθέτει υποχρεωτικώς, επί καθημερινής βάσεως, ειδικό παιδοψυχολόγο να ακούει και να παρακολουθεί παιδιά και συμπεριφορές.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός πως μετά την πανδημία υπάρχουν πολλές αλλαγές στη συμπεριφορά των νέων. Η κυριαρχία των βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα είναι βασική παράμετρος. Οι πολλές ώρες που αφιερώνουν στα κοινωνικά δίκτυα και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια διαμορφώνουν και τις αξίες τους. Ειδικά όταν αυτά τα αποθεώνουν τη βία και τον εκφοβισμό ως τρόπο ζωής.
Οπωσδήποτε το πρόβλημα της παραβατικότητας που συμβαίνει κι εκτός σχολείου χρειάζεται και τη συνδρομή της Πολιτείας για να αντιμετωπιστεί, γιατί υπερβαίνει το ρόλο του δασκάλου.
Καταλήγοντας και η οικογένεια και το σχολείο και η τοπική κοινωνία οφείλουν να εμπνεύσουν στα παιδιά μας οράματα, αξίες, υψηλούς στόχους και ιδανικά και να τα θωρακίσουν έτσι ώστε να μην παρασύρονται εύκολα.
