Πρίν λίγες μέρες έλαβα ένα βιβλίο 118+4 σελίδων, καλοτυπωμένο με ηλεκτρονική σχεδίαση της Δέσποινας Καρατζά, καλαίσθητο και εύχρηστο στην ανάγνωση!
Ο τίτλος του με ξάφνιασε μέχρι τη σελίδα 76 που δίνεται η …ερμηνεία του… Αλλά μεγάλη εντύπωση μου έκαμε το όνομα του συγγραφέα: ΓΙΑΝΝΗΣ Ν. ΠΑΛΗΟΣ…!
Τον Γιάννη γνωρίζω πάνω από 10 χρόνια σαν ‘’αξιόμαχο’’ άνθρωπο της καθημερινότητας, ικανό στη διεύθυνση της εκδοτικής ‘άλφα πι’ και πρόθυμο να προσφέρει τη φιλική του γνώμη για το στήσιμο βιβλίου κάθε πελάτη του!! Αλλά ποτέ δεν τον συνάντησα σαν … συγγραφέα βιβλίου ή μάλλον σαν συγγραφέα με τόσο εκφραστικές εμπειρίες, είτε δικές του, είτε άλλων από πρώτο χέρι.
Κι ακόμα τον θυμούμαι σε μια μου επίσκεψη στο τυπογραφείο της άλφα πι στη Λευκωνιά, Κοντάρι, που είδα βάρκες γύρω στους τοίχους ψηλά τοποθετημένες παροπλισμένες μέν μα με αγάπη φροντισμένες…Κι όταν τον ρώτησα: Τι είναι αυτές οι βάρκες, Γιάννη, μου απάντησε με ένα νοσταλγικό χαμόγελο «..είναι τού πατέρα μου..».Τώρα εξηγήθηκε η τότε απορία μου :…τι γυρεύουν εκεί ψηλά οι βάρκες προσεκτικά φυλαγμένες σαν νάναι …πολύτιμοι πίνακες ζωγραφικής;
Με αυτές τις σκέψεις και με πολύ ενδιαφέρον αλλά και περιέργεια… άρχισα να διαβάζω τα περιεχόμενα του βιβλίου: Τα Κ λ α ι ρ ά κ ι α. —ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ • ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ • ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ — άλφα πι Εκδόσεις- Χίος 2026.
Η πρώτη σελίδα θα προετοιμάσει τον αναγνώστη για το τί θα συναντήσει στις επόμενες σελίδες του αφού διαβάσει με προσοχή την αξιοπρόσεκτη, απλή συναισθηματικά και εμπνευσμένη από τη ζωή Αφιέρωση:
Στους γονείς μου Νικόλαο Αντ. Παληό και Χριστίνα Αντ. Βαρλά που με δίδαξαν τι σημαίνει τιμιότητα, εργατικότητα και αγάπη και σε όλους εκείνους τους απλούς ανθρώπους , που έζησαν απλά, με
Ταπεινότητα και καθαρή καρδιά, που δεν ζήτησαν ποτέ καμιά αναγνώριση μα άφησαν πίσω τους φώς ανεξίτηλο : το φώς της αγάπης, της προσφοράς, της ανθρωπιάς, το μόνο φώς που είναι ικανό να συνεχίσει να οδηγεί την ανθρωπότητα….
Και συμπληρώνεται με ένα απόσπασμα από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται»
Ομολογώ ότι σύντομα έγινα αποδέκτης των ειλικρινών συναισθημάτων και των ζωντανών περιγραφών που συναντούσα στα κεφάλαια όπως διαδεχόταν το ένα το άλλο. Καταλάβαινα οτι σ´αυτό το βιβλίο ήταν μεταφερμένες με ευλάβεια και σεβασμό πραγματικές καταστάσεις των προσώπων που πρωταγωνιστούν και το κυριότερο, είναι διατυπωμένες με άμεσο τρόπο σαν να είναι παρών ο αφηγητής! Είναι έντονα παραστατικές της ψυχικής και φυσικής κατάστασης των πρωταγωνιστών σε όλη τη διαδρομή της εξιστόρησης των γεγονότων— περισσότερων δραματικών και αρκετών χαρούμενων στο φινάλε— σε τέτοιο σημείο πληρότητας ώστε να μπορώ κι εγώ να βεβαιώσω αυτό που ‘’μας λέει ο Γιάννης’’ στον Πρόλογό του: «Ένοιωσα τον παλμό των ανθρώπων που αγάπησαν τη δουλειά, την οικογένεια, τη θάλασσα..»
Αβίαστα βγαίνει το μήνυμα προς τον αναγνώστη ότι είναι βαθειές οι ρίζες της παιδικής, εφηβικής και μεταγενέστερης ζωής των αγαπημένων προσώπων τού συγγραφέα όπως τις άκουσε και τις ενστερνίστηκε σαν δικές του. Γι αυτό είναι και έντονες οι περιγραφές του προετοιμάζοντάς μας για ένα οικογενειακό αφήγημα γεμάτο γνήσια ανθρώπινα συναισθήματα χωρίς επίπλαστους …’χρωματισμούς’! Και οι περιγραφές όχι μόνο της φυσικής ομορφιάς της γενέτειρας, του βουνού και της θάλασσας, αλλά και των άλλων τόπων της περιπλάνησης του Νικολάου.. του Τσεσμέ, Συρίας, Αλεξάνδρειας, Πειραιά, συμβάλλουν να παρακολουθήσω με από κοντά τις περιπετειώδεις στιγμές που πέρασε.
Στις σελίδες 31 έως 67 βρίσκεται η κορύφωση του ανθρώπινου πόνου και της ψυχικής δύναμης για αποφάσεις επιβίωσης, ‘παρέα’ πάντα με…την άσβηστη αγάπη προς τα πρόσωπα που άφησε πίσω του, που δεν έφυγαν ποτέ από τη σκέψη του.
‘Συμμετέχοντας’… στις εξελίξεις συναντούμε πάντα μια αξιοπρεπή αντιμετώπιση υπερ-´ανθρωπων δυσκολιών που καταλήγει στη τελική ανακούφιση, της καλότυχης στιγμής της ανταμοιβής, με την επιστροφή απο τα ‘’ξένα’’ μέρη στα Γ λ ύ μ α τ α!!
Οι λίγες γραμμές ‘μυθοπλασίας’ είναι απαραίτητες για να ‘δέσει’ το κείμενο τις σκηνές της ποθητής επανασυνάντησης αγαπημένων προσώπων και στη συνέχεια η ομαλή φυσιολογική εξέλιξη επιβάλλει να περιγράψει ένα ‘ευτυχισμένο’ τέλος με το οποίο ο αναγνώστης προσγειώνεται στα πατροπαράδοτα χιώτικα έθιμα..
Θα μπορούσα να συνεχίσω με ανάλογες εκφράσεις ενθουσιασμού για την άκρως λογοτεχνική δυναμική τού κειμένου σε όλες σχεδόν τις σελίδες, αλλά αισθάνομαι ότι θα ‘βεβηλώσω’ την ψυχική δύναμη γραφής του συγγραφέα… Μπορώ όμως να συστήσω ανεπιφύλαχτα στους συμπατριώτες μας να διαβάσουν αυτό το εξαιρετικό βιβλίο —μικρού μεν σχήματος, αλλά σπουδαίου, για μένα, περιεχομένου που εξιστορεί μια πραγματική περιπέτεια ζωής και πιστής απόδοσης των διηγήσεων όπως τις άκουσε ο Γιάννης Παληός από τους γονείς και θείους του !!
Πολύ συμπαθητικά και τα σκίτσα της Μαρίας Παληού-Μπαχά. Με απλή γραμμή αποτυπώνουν τα πρόσωπα και το περιβάλλον τους όπως περιγράφονται στο κείμενο!
Αντί Ε π ι λ ό γ ο υ σ’ αυτό το σημείωμα μου – αντίκρυσμα ειλικρινούς αυθόρμητης προσωπικής ανάγνωσης – θέλω να πώ : «Μπράβο Γιάννη…ο αείμνηστος Πατέρας σου Νικόλαος, θα χαίρεται απο ψηλά ‘την πρόσθετη αγκαλιά’ που του πρόσφερε ο γιός του μετά θάνατον!»
Καλλίτερη βιογραφία του δεν θα μπορούσες να γράψεις!
Κώστας Σ. Καββάδας