Συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ! και στον δημοσιογράφο Αστέρη Κασιμάτη παραχώρησε η Παρθένα Χοροζίδου, με αφορμή την περιοδεία της ανά την Ελλάδα με την παράσταση «Κατά φαντασίαν ασθενής». Η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για τη σχέση της με την κωμωδία, για τη διαδρομή της στο θέατρο και, κυρίως, για εκείνες τις στιγμές πάνω στη σκηνή που μπορούν να σε απογειώσουν ή να σε φέρουν αντιμέτωπο με μια αμήχανη σιωπή. Στα λόγια της αποτυπώνεται καθαρά το πόσο ζωντανή είναι η επαφή με το κοινό: άλλοτε ως ανταμοιβή, άλλοτε ως δοκιμασία που σε «παγώνει» στον χρόνο.
Παρθένα Χοροζίδου και η αγάπη της για την κωμωδία
Η Παρθένα Χοροζίδου έχει ταυτιστεί με την κωμωδία, κάτι που η ίδια δεν αρνείται. Αντιθέτως, το αναγνωρίζει ως μια πορεία που της χάρισε χαρά, εμπειρίες και έναν ιδιαίτερο δεσμό με το κοινό. Παρ’ όλα αυτά, τονίζει πως μέσα της υπάρχει και η επιθυμία για κάτι διαφορετικό, ένα άνοιγμα προς το δράμα, που για χρόνια έμοιαζε απρόσιτο.
«Έχω ταυτιστεί με την κωμωδία αλλά σίγουρα θα ήθελα να ερμηνεύσω έναν δραματικό ρόλο. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα έρθει στον δρόμο μου να το δοκιμάσω», λέει χαρακτηριστικά. Η δήλωσή της δεν ακούγεται ως άρνηση της κωμωδίας, αλλά ως εξέλιξη. Σαν την ανάγκη ενός καλλιτέχνη να δοκιμαστεί και σε άλλα νερά, να ξεκλειδώσει νέες δυνατότητες, να συναντήσει διαφορετικές αποχρώσεις του εαυτού του.
Η ίδια παραδέχεται πως παλαιότερα είχε φόβο απέναντι στο δράμα. «Παλαιότερα φοβόμουν το δράμα, δεν θα το τολμούσα. Από τη σχολή ακόμα, ήθελα μόνο τα ευχάριστα. Και βολεύτηκα, γιατί μου ήταν εύκολο», εξηγεί, περιγράφοντας με ειλικρίνεια πώς πολλές φορές οι επιλογές μας δεν είναι μόνο καλλιτεχνικές, αλλά και ψυχολογικές: επιλέγουμε αυτό που μας προστατεύει, αυτό που ξέρουμε ότι μπορούμε να υπηρετήσουμε καλά, αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς.
Κι όμως, για την Παρθένα Χοροζίδου, η κωμωδία δεν είναι «εύκολη λύση». Τη βλέπει σαν έναν ζωντανό οργανισμό που απαιτεί εγρήγορση, ρυθμό, παρατήρηση και συνεχή αναμέτρηση με τον παλμό του κόσμου. «Η κωμωδία όμως δεν χορταίνεται, είναι ένα λιβάδι με λουλούδια και πεταλούδες. Παιδεύεσαι ευχάριστα και παλεύεις κάθε μέρα με το κοινό», σημειώνει, φωτίζοντας τη σκληρή δουλειά που κρύβεται πίσω από το γέλιο.
Τι σημαίνει να ανεβαίνεις στο σανίδι
Στην ερώτηση για το πώς νιώθει κάθε φορά που βρίσκεται πάνω στη σκηνή, η απάντηση της Παρθένας Χοροζίδου είναι γεμάτη συναίσθημα, αλλά και επίγνωση. Δεν περιγράφει απλώς μια προσωπική ευχαρίστηση· μιλά για μια ανταλλαγή, για μια κοινή εμπειρία που χτίζεται σε πραγματικό χρόνο.
«Τεράστια χαρά. Αισθάνομαι ευλογημένη και πολύ τυχερή, ότι έχω ετοιμάσει κάτι με κόπο και θέλω να το δείξω. Όχι μόνο για να ακούσω “μπράβο”, αλλά και επειδή θέλω να περνάει καλά ο κόσμος. Αυτό με ενδιαφέρει σε κάθε παράσταση», τονίζει. Η φράση της βάζει στο κέντρο το κοινό, όχι ως κριτή, αλλά ως συνοδοιπόρο. Το θέατρο, άλλωστε, είναι ζωντανή τέχνη: όσο κι αν έχεις δουλέψει, όσο κι αν έχεις προετοιμαστεί, το αποτέλεσμα γεννιέται εκείνη τη στιγμή, μπροστά στα μάτια των θεατών.
Και ακριβώς επειδή όλα κρίνονται στο «τώρα», υπάρχουν βραδιές που σε ανεβάζουν και βραδιές που σε δοκιμάζουν. Η Παρθένα Χοροζίδου δεν ωραιοποιεί την πραγματικότητα. Αντίθετα, τη λέει όπως είναι, με την αφοπλιστική απλότητα που κάνουν οι άνθρωποι όταν έχουν ζήσει κάτι πολλές φορές και έχουν μάθει να το κοιτούν κατάματα.
Όταν το κοινό δεν γελάει: «Σαν να σταματάει ο χρόνος»
«Φυσικά και μου έχει τύχει σε παράσταση να μην γελάει ο κόσμος από κάτω», παραδέχεται. Και έπειτα έρχεται η φράση που συμπυκνώνει όλη την αγωνία του κωμικού ηθοποιού: «Νιώθεις άχρηστος, αισθάνεσαι σαν να σταματάει ο χρόνος».
Σε εκείνες τις στιγμές, η σιωπή έχει βάρος. Δεν είναι απλώς η απουσία γέλιου· είναι ένα κενό που σε αναγκάζει να ακούσεις την ανάσα της αίθουσας, να μετρήσεις τα δευτερόλεπτα, να αναρωτηθείς αν κάτι δεν «έφτασε» όπως έπρεπε. Η κωμωδία είναι αδυσώπητη, γιατί η αντίδραση του κοινού δεν κρύβεται. Το γέλιο βγαίνει ή δεν βγαίνει. Και όταν δεν βγαίνει, ο ηθοποιός μένει εκτεθειμένος, με μόνη του ασπίδα την εμπειρία και την πίστη ότι η επόμενη ατάκα, η επόμενη στιγμή, μπορεί να αλλάξει το κλίμα.
«Υπάρχουν και αυτές οι βραδιές αλλά και άλλες, ευλογημένες, που δεν έχει ταβάνι», συνεχίζει, θυμίζοντας ότι το θέατρο είναι γεμάτο αντιθέσεις. Μια παράσταση μπορεί να ξεκινήσει «μουδιασμένα» και να καταλήξει σε θρίαμβο. Ή να είναι από την αρχή μέχρι το τέλος μια γιορτή. Και τότε, όπως λέει η Παρθένα Χοροζίδου, η χαρά δεν περιγράφεται: «Είναι τεράστια χαρά όσο κάνεις τον κόσμο να γελάει. Μόλις ακούς το γέλιο, γεμίζουν οι μπαταρίες σου και “ορμάς” ξανά».
Η εικόνα που χρησιμοποιεί στο τέλος είναι ίσως η πιο ανθρώπινη και τρυφερή: «Είναι σαν να είσαι σε μια μεγάλη παρέα και τους λες: “Θα σας πω μια ιστορία για να γελάσουμε όλοι μαζί”». Κάπως έτσι μοιάζει και η ουσία του θεάτρου: μια κοινή συμφωνία ότι για λίγη ώρα θα αφήσουμε έξω ό,τι μας βαραίνει και θα συναντηθούμε σε κάτι κοινό.
Η Παρθένα Χοροζίδου, με τα λόγια της, θυμίζει ότι πίσω από την ατάκα που προκαλεί γέλιο υπάρχει σκληρή δουλειά, τρωτότητα, αγωνία και μια βαθιά ανάγκη επικοινωνίας. Και ίσως αυτό να είναι το πιο συγκινητικό: ότι, ακόμη κι όταν «νιώθεις άχρηστος» και «σαν να σταματάει ο χρόνος», συνεχίζεις. Περιμένεις το πρώτο γέλιο, την πρώτη σπίθα. Γιατί όταν έρθει, όλα ξαναπαίρνουν μπροστά.
