Ένα άγνωστο περιστατικό με την Αλίκη Βουγιουκλάκη έφερε στο φως ο Γιάννης Καζανίδης, μέσα από συνέντευξή του στο περιοδικό Λοιπόν και τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Βαζαίο. Ο άνθρωπος που πολλοί αποκαλούν «βασιλιά των δημοσίων σχέσεων» μίλησε με σεβασμό και συγκίνηση για μια συνάντηση που, όπως λέει, τον σημάδεψε. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη ιστορία από τα παρασκήνια του θεάτρου, αλλά για ένα στιγμιότυπο που αποτυπώνει καθαρά το μέγεθος της προσωπικότητας της αείμνηστης σταρ, λίγους μόλις μήνες πριν φύγει από τη ζωή, νικημένη από τον καρκίνο.
Ο Γιάννης Καζανίδης εξηγεί ότι τη γνώρισε στα πρώτα του βήματα στον χώρο, σε μια περίοδο όπου όλα ήταν πιο άμεσα: οι άνθρωποι, οι συναντήσεις, οι κουβέντες που γίνονταν στα όρθια, ανάμεσα σε μουσικές, χειραψίες και βλέμματα που καταλάβαιναν περισσότερα απ’ όσα έλεγαν. Όπως αφηγείται, εργαζόταν στο Spartacus, ένα σημείο αναφοράς για αρκετούς ανθρώπους της τέχνης, σε απόσταση αναπνοής από το Θέατρο «Αλίκη». Εκεί, σε ένα περιβάλλον όπου σύχναζαν ηθοποιοί, παρουσιαστές και πρόσωπα της τηλεόρασης, του δόθηκε η ευκαιρία να τη συναντήσει και να τη γνωρίσει από κοντά.
Δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τη σχέση τους. «Δεν μπορώ να πω ότι ήμασταν φίλοι», παραδέχεται, κρατώντας μια ειλικρινή στάση που κάνει την εξιστόρηση ακόμη πιο αξιόπιστη. Ωστόσο, τονίζει πως στάθηκε τυχερός, γιατί έζησε μαζί της ορισμένες ιδιαίτερες στιγμές — στιγμές που δεν έχουν να κάνουν με τη λάμψη, αλλά με τον χαρακτήρα και το ψυχικό της σθένος. Εκεί ακριβώς εστιάζει και το άγνωστο περιστατικό με την Αλίκη Βουγιουκλάκη που μοιράζεται σήμερα.
Το άγνωστο περιστατικό με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο καμαρίνι της
Η πιο χαρακτηριστική, όπως λέει, συνέβη μετά από παράσταση της «Μελωδίας της Ευτυχίας». Ο ίδιος και ο Τάκης Ζαχαράτος βρέθηκαν στο καμαρίνι της, σε μια στιγμή που η Αλίκη είχε ήδη περάσει μια δύσκολη εμπειρία: είχε επιστρέψει μόλις από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου —σύμφωνα με τα λόγια του— είχε δεχτεί έντονη κριτική.
Εκεί που θα περίμενε κανείς να τη βρει απογοητευμένη, κουρασμένη ή κλειστή στον εαυτό της, ο Γιάννης Καζανίδης περιγράφει το αντίθετο. Η εικόνα που μεταφέρει είναι μιας γυναίκας που όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά στάθηκε απέναντι στις δυσκολίες με μια δύναμη σχεδόν απίστευτη. Μια δύναμη που δεν ήταν επίδειξη, αλλά στάση ζωής.
Και τότε, στο καμαρίνι, ειπώθηκε μια φράση που έμελλε να μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη του. Όπως θυμάται, η Αλίκη τους είπε: «Εγώ δεν το έβαλα κάτω. Πήγα στον Μητροπάνο, χόρεψα ένα ζεϊμπέκικο. Και ακόμη κι αν έρθει ο Χάρος να με πάρει, θα του πω πρώτα να χορέψουμε ένα ζεϊμπέκικο».
Η αποστροφή αυτή δεν ειπώθηκε σαν ατάκα. Δεν είχε τον τόνο της θεατρικότητας, ούτε την ανάγκη να εντυπωσιάσει. Αντίθετα, όπως την περιγράφει ο Καζανίδης, βγήκε αβίαστα, με εκείνη την εσωτερική πυγμή που κάνουν ορισμένους ανθρώπους να μοιάζουν άτρωτοι — ακόμη κι όταν, στην πραγματικότητα, παλεύουν.
Μια φράση που έμοιαζε με προμήνυμα, αλλά ήταν κυρίως στάση ζωής
Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο στην αφήγηση δεν είναι μόνο το περιεχόμενο της φράσης, αλλά και το χρονικό της βάρος. «Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι λίγους μήνες αργότερα θα έφευγε από τη ζωή», σημειώνει. Κι αυτό είναι που μετατρέπει μια φαινομενικά αυθόρμητη κουβέντα σε κάτι βαθύτερο: σε ένα ανθρώπινο αποτύπωμα, σε μια μικρή προσωπική παρακαταθήκη θάρρους.
Η αναφορά στον Μητροπάνο και στο ζεϊμπέκικο λειτουργεί, παράλληλα, σαν σύμβολο. Το ζεϊμπέκικο, μοναχικός χορός, είναι έκφραση αξιοπρέπειας, εσωτερικού ξεσπάσματος, ενός πείσματος που δεν ζητά επιβεβαίωση. Με αυτόν τον τρόπο, το άγνωστο περιστατικό με την Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν φωτίζει μόνο μια διάσημη στιγμή, αλλά αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο εκείνη αντιμετώπιζε την πίεση, την κριτική και —τελικά— την ίδια τη μοίρα.
Ο Γιάννης Καζανίδης κλείνει την περιγραφή του λέγοντας πως ήταν μια κουβέντα που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του. Και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί: μέσα σε λίγες λέξεις, η Αλίκη Βουγιουκλάκη συμπύκνωσε την αποφασιστικότητα, το χιούμορ, την αξιοπρέπεια και την αδάμαστη φύση της. Έτσι, χρόνια μετά, αυτό το άγνωστο περιστατικό με την Αλίκη Βουγιουκλάκη συνεχίζει να συγκινεί, όχι επειδή στηρίζεται στη νοσταλγία, αλλά επειδή μιλά για κάτι διαχρονικό: το πώς ένας άνθρωπος επιλέγει να στέκεται όρθιος, ακόμη κι όταν όλα γύρω του μοιάζουν να δοκιμάζουν τα όριά του.