Καλεσμένος της Αθηναΐδας Νέγκα ήταν το βράδυ της Τρίτης (8/7) ο Πάνος Σταθακόπουλος, μιλώντας στην κάμερα του Action24 για τη μακρόχρονη πορεία του στο θέατρο, τις επιλογές που τον καθόρισαν και τα απρόσμενα «μονοπάτια» που τελικά τον οδήγησαν στη σκηνή. Με την αμεσότητα και το χιούμορ που τον χαρακτηρίζουν, ο γνωστός ηθοποιός έκανε μια προσωπική αναδρομή στην παιδική και εφηβική του ηλικία, στις εικόνες και τις μνήμες από την Τήνο, αλλά και στην αρχική του επιθυμία να ακολουθήσει τον δρόμο της ιεροσύνης.
Από τις πρώτες κιόλας στιγμές της συζήτησης, ο Πάνος Σταθακόπουλος ξεκαθάρισε πως η υποκριτική δεν ήταν εξ αρχής ο στόχος. Αντίθετα, όπως αποκάλυψε, το αρχικό του σχέδιο ήταν διαφορετικό — και μάλιστα αρκετά συγκεκριμένο: να γίνει παπάς. Όπως όμως συμβαίνει συχνά στη ζωή, οι αφορμές, οι ανάγκες και οι κρυφές κλίσεις ενός ανθρώπου μπορεί να τον οδηγήσουν αλλού, ακόμα κι αν στην αρχή πιστεύει πως έχει ήδη αποφασίσει.
Πάνος Σταθακόπουλος: από την Τήνο και το ράσο στη σκηνή
Ο Πάνος Σταθακόπουλος περιέγραψε ότι η σκέψη να γίνει ιερέας συνδέθηκε, μεταξύ άλλων, με την ανάγκη του να φύγει από το χωριό και να ανοίξει έναν νέο κύκλο στη ζωή του. «Δεν πήγα με σκοπό να γίνω ηθοποιός. Είπα ότι θα πάω να γίνω παπάς, για να πάω στην Τήνο, για να φύγω από το χωριό. Είχα όμως μια έφεση στο θέμα», ανέφερε χαρακτηριστικά, δίνοντας το πλαίσιο μιας απόφασης που, τότε, ίσως να έμοιαζε με «διέξοδο», αλλά τελικά εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο βαθύ.
Η αναφορά του στην «έφεση» δεν ήταν τυχαία. Άφησε να εννοηθεί πως υπήρχε μέσα του κάτι που τον τραβούσε προς την έκφραση, την αφήγηση και τη μεταμόρφωση — στοιχεία που, όπως φαίνεται, βρήκαν ιδανικό πεδίο στην υποκριτική. Και κάπως έτσι, η πορεία που ξεκίνησε με σκέψεις για ιεροσύνη, κατέληξε σε ένα καλλιτεχνικό ταξίδι γεμάτο ρόλους, σκηνές και εμπειρίες.
«Δεν μετάνιωσα που δεν έγινα παπάς» — το χιούμορ και η ουσία
Με το γνωστό του χιούμορ, ο ηθοποιός σχολίασε ότι δεν μετανιώνει που τελικά δεν έγινε ιερέας, προσθέτοντας μια ατάκα που προκάλεσε χαμόγελα: «Δεν μετάνιωσα, γιατί στο επάγγελμα που είμαι έχω κάνει και παπάδες». Πίσω όμως από το αστείο, υπάρχει μια ουσιαστική παρατήρηση: η υποκριτική είναι ένα επάγγελμα που επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να «δοκιμάσει» πολλούς διαφορετικούς κόσμους, να υπηρετήσει διαφορετικές ιστορίες και να αγγίξει κοινωνικούς ρόλους που υπό άλλες συνθήκες θα του ήταν απρόσιτοι.
Ο Πάνος Σταθακόπουλος τόνισε πως αυτό ακριβώς είναι που τον γεμίζει: η δυνατότητα να ενσαρκώνει διαφορετικούς χαρακτήρες και να αλλάζει συνεχώς «σχήμα» μέσα από τους ρόλους του. «Είναι μια δουλειά που σου δίνει να κάνεις πάρα πολλά πράγματα. Χαίρομαι όταν μου δίνουν ρόλους παπά», πρόσθεσε, δείχνοντας πως οι συγκεκριμένοι ρόλοι κουβαλούν για εκείνον μια ιδιαίτερη, ίσως και συμβολική, αξία — σαν μια γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που κάποτε σκέφτηκε να γίνει και σε αυτό που τελικά επέλεξε να υπηρετήσει.
Η ανιψιά του ακολουθεί τον ίδιο δρόμο: περηφάνια, αλλά και ανησυχία
Στη συνέχεια, η συζήτηση πήγε και στο οικογενειακό του περιβάλλον, καθώς ο Πάνος Σταθακόπουλος αποκάλυψε ότι η ανιψιά του ακολουθεί τα ίδια επαγγελματικά βήματα και ετοιμάζεται να συμμετάσχει σε νέα σειρά, με πρωταγωνιστή τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη. Η είδηση αυτή, όσο χαρμόσυνη κι αν ακούγεται, συνοδεύτηκε από μια απόλυτα ειλικρινή παραδοχή: δεν ήθελε καθόλου να μπει η ανιψιά του στον χώρο, ακριβώς επειδή γνωρίζει από πρώτο χέρι τις δυσκολίες.
«Δεν ήθελα καθόλου η ανιψιά μου να ακολουθήσει το επάγγελμα, γιατί ξέρω τις δυσκολίες», είπε, εξηγώντας πως, όσο κι αν θέλει να προστατεύσει έναν νέο άνθρωπο, δεν μπορεί να του στερήσει ένα όνειρο — ειδικά όταν ο ίδιος ακολούθησε τη δική του εσωτερική φωνή, παρά τα εμπόδια. Και συνέχισε με μια φράση που συνοψίζει τη στάση ζωής του: «Δεν μπορείς να πεις “όχι”, γιατί κι εγώ το ακολούθησα. Έφυγα από την Τήνο, από παπάς και έγινα ηθοποιός. Λες όμως: “Ξέρεις, υπάρχουν δυσκολίες, μην πεις δεν σ’ τα είπα”».
Είναι μια συμβουλή που ακούγεται απλή, αλλά περικλείει όλη την πραγματικότητα του επαγγέλματος: η τέχνη έχει πάθος, έχει λάμψη, έχει συγκίνηση, όμως έχει και ανασφάλεια, διαρκή προσπάθεια, και μια καθημερινότητα που απαιτεί αντοχή. Ο Πάνος Σταθακόπουλος δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει τίποτα — αντίθετα, μίλησε με την ωριμότητα ανθρώπου που έχει περπατήσει τον δρόμο και ξέρει τι σημαίνει να επιμένεις.
Ένα προσωπικό ταξίδι χωρίς «αν»
Κλείνοντας, ο Πάνος Σταθακόπουλος παραδέχτηκε κάτι που δίνει ακόμη περισσότερο βάθος στην ιστορία του: «Εγώ δεν είχα κάποιον να μου τα πει. Και να είχα, το ίδιο θα έκανα». Η φράση αυτή λειτουργεί σαν συμπέρασμα μιας πορείας όπου οι επιλογές δεν βασίστηκαν στην ασφάλεια, αλλά στην ανάγκη για εξέλιξη και αλήθεια.
Είτε ως παιδί που ονειρεύτηκε να φορέσει ράσο, είτε ως ηθοποιός που τελικά «έκανε και παπάδες» στη σκηνή, ο Πάνος Σταθακόπουλος δείχνει ότι οι διαδρομές δεν είναι πάντα ευθείες — αλλά μπορούν να είναι ουσιαστικές, γεμάτες εμπειρίες και, τελικά, δικαιωμένες. Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της εξομολόγησής του: ότι δεν μετρά μόνο ο αρχικός προορισμός, αλλά και ο τρόπος που μετατρέπεις τις αφετηρίες σου σε ζωή, τέχνη και ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν.