Ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Καλύτερα δε γίνεται» και στον δημοσιογράφο Σπύρο Ραφαήλ Κεραμίδα, όπως είδαμε στο κυριακάτικο πρόγραμμα του Alpha. Με τον γνωστό, άμεσο τρόπο του, ο έμπειρος ραδιοφωνικός παραγωγός σχολίασε το κατά πόσο είναι ώριμες οι συνθήκες για συγκεκριμένες εμφανίσεις στο Ηρώδειο, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην πρόσφατη παρουσία του Κωνσταντίνου Αργυρού στη σκηνή του ιστορικού χώρου και στο ενδεχόμενο να ανέβουν μελλοντικά εκεί η Κατερίνα Λιόλιου και η Ρία Ελληνίδου.
Το θέμα, όπως το έθεσε, δεν είναι απλώς ποιος τραγουδάει, αλλά πού τραγουδάει, πότε και με ποιο καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Το Ηρώδειο, με φόντο την Ακρόπολη, δεν αντιμετωπίζεται σαν ένα ακόμη μεγάλο venue· κουβαλά ιστορία, συμβολισμό και ένα άτυπο «πρωτόκολλο» που απαιτεί διαφορετική στάση, ύφος και μέτρο από αυτό που ενδεχομένως ταιριάζει σε ένα νυχτερινό κέντρο.
Ποσειδώνας Γιαννόπουλος για Κωνσταντίνο Αργυρό και το Ηρώδειο
Ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος ξεκαθάρισε ότι δεν θα του άρεσε να δει την Κατερίνα Λιόλιου και τη Ρία Ελληνίδου να τραγουδούν στο Ηρώδειο στην παρούσα φάση, παρότι αναγνώρισε πως πρόκειται για δύο νέες τραγουδίστριες με «συμπαθητικές φωνές». Η ένστασή του, όμως, δεν ήταν προσωπική ούτε τιμωρητική· ήταν θέμα διαδρομής, ρεπερτορίου και του τι σημαίνει, στην πράξη, να στέκεσαι σε μια σκηνή που θεωρείται πολιτιστικό ορόσημο.
Χαρακτηριστικά ανέφερε: «Δεν θα μου άρεσε καθόλου να δω την Κατερίνα Λιόλιου και τη Ρία Ελληνίδου να τραγουδούν στο Ηρώδειο. Δεν γίνεται η Άννα Βίσση να ζητάει το Ηρώδειο 20 χρόνια μέχρι να της δοθεί και ο Κωνσταντίνος Αργυρός, που ’χει την τύχη να του δίνεται το Ηρώδειο πολύ σύντομα, να μην κατανοεί ότι αλλιώς θα ξεσηκώσεις τον κόσμο με τα μαντήλια στο κέντρο και δεν πρέπει να τον ξεσηκώσει με τα μαντήλια υπό τη σκιά της Ακρόπολης».
Με αυτή τη φράση, ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος έβαλε στο τραπέζι μια σύγκριση που δεν αφορά μόνο ονόματα, αλλά και την έννοια της «κατάκτησης» ενός χώρου. Όταν ένας καλλιτέχνης εμφανίζεται στο Ηρώδειο, το ζητούμενο—κατά τη δική του οπτική—δεν είναι να μεταφέρει αυτούσια την αισθητική της πίστας, αλλά να προσαρμοστεί σε μια διαφορετική συνθήκη, όπου η ένταση, η σκηνοθεσία και η συμπεριφορά του κοινού έχουν άλλη βαρύτητα.
Δεν είναι ίδιες οι συνθήκες: σκηνή, ρεπερτόριο και πολιτιστικό βάρος
«Δεν είναι ίδιες συνθήκες», τόνισε στη συνέχεια, δίνοντας το πλαίσιο της σκέψης του. Για τον ίδιο, το Ηρώδειο δεν είναι «ο επόμενος σταθμός» στην καριέρα κάποιου μόνο και μόνο επειδή γεμίζει μεγάλους χώρους ή έχει επιτυχίες στο ραδιόφωνο. Είναι ένας τόπος που, ιδανικά, έρχεται ως επιστέγασμα μιας πορείας με διάρκεια και τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο.
Έτσι, υποστήριξε πως αυτές οι καλλιτέχνιδες—όπως και οποιοσδήποτε αντίστοιχα νέος καλλιτέχνης—θα έπρεπε, κατά τη γνώμη του, να φτάσουν στο σημείο να εμφανιστούν στο Ηρώδειο «μετά από 30 χρόνια», εφόσον έχουν χτίσει «μια διαχρονική πορεία γεμάτη υπέροχα τραγούδια». Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια θέση που υπερασπίζεται το κριτήριο της διαχρονικότητας έναντι της στιγμιαίας δημοφιλίας.
Οι αιχμές για το ρεπερτόριο: «Σαφάρι» και «Λογαριασμός»
Ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος, πιστός στο σατιρικό του ύφος, δεν δίστασε να ρίξει αιχμές και για συγκεκριμένα τραγούδια που έχουν ταυτιστεί με τις δύο τραγουδίστριες. Όπως είπε, «Φαντάζομαι ότι αν βρεθούν μετά από 30 χρόνια στο Ηρώδειο, σίγουρα η ίδια η Ρία δεν θα θέλει να πει το “Σαφάρι”. Θα θέλει να το ξεχάσει και η ίδια». Και συνέχισε: «Τώρα, για τη Λιόλιου με τον “Λογαριασμό” δεν ξέρω… Μπορεί να βάλει ένα βίντεο πρώτα ότι είναι εγκεκριμένο και από τον Σταμάτη Κραουνάκη για να μπορέσει να το πει στο Ηρώδειο».
Πέρα από το χιούμορ, το υπονοούμενο είναι σαφές: άλλο το τραγούδι που λειτουργεί ως hit της εποχής—με όρους διασκέδασης και trend—και άλλο το ρεπερτόριο που μπορεί να «σταθεί» σε ένα μνημειακό πλαίσιο, όπου το κοινό περιμένει (ή θα έπρεπε να περιμένει) κάτι περισσότερο από την αίσθηση ενός προγράμματος νυχτερινής εξόδου.
