Καλεσμένη στο νέο επεισόδιο της εκπομπής «Καλύτερα αργά» βρέθηκε η Αντριάνα Ανδρέοβιτς το βράδυ της Τετάρτης, όπου συνομίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα στο Action 24 για την πορεία της, την καθημερινότητα της δουλειάς της και τις μικρές ή μεγάλες εντάσεις που αναπόφευκτα προκύπτουν σε ένα απαιτητικό εργασιακό περιβάλλον όπως το θέατρο και η τηλεόραση. Με ειλικρίνεια και καθαρό λόγο, η Αντριάνα Ανδρέοβιτς άνοιξε το θέμα των δύσκολων συνεργασιών, αλλά και της δικής της στάσης απέναντι στις παρεξηγήσεις, εξηγώντας πώς επιλέγει να επικοινωνεί όταν κάτι την ενοχλεί.
Η ηθοποιός δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει καταστάσεις. Αντίθετα, μίλησε όπως θα μιλούσε κανείς για οποιονδήποτε χώρο εργασίας, υπογραμμίζοντας ότι οι δύσκολες συμπεριφορές δεν είναι κάτι σπάνιο ούτε αποκλειστικό του καλλιτεχνικού χώρου. Αυτό που έχει σημασία, όπως άφησε να εννοηθεί, είναι το πώς τις διαχειρίζεσαι και με ποια εργαλεία προστατεύεις τόσο τη δουλειά σου όσο και την ψυχραιμία σου.
Αντριάνα Ανδρέοβιτς: «Εννοείται πως υπάρχουν συνάδελφοι που είναι εφιάλτες»
Απαντώντας για τις συνεργασίες και τις προκλήσεις που μπορεί να φέρει η συνύπαρξη στον ίδιο χώρο, η Αντριάνα Ανδρέοβιτς ήταν ξεκάθαρη: «Υπάρχουν συνάδελφοι που είναι “εφιάλτες”, εννοείται, όπως σε κάθε δουλειά». Με μια φράση, έβαλε το θέμα στη σωστή του διάσταση, χωρίς υπερβολές και χωρίς διάθεση να στοχοποιήσει. Το περιέγραψε ως ένα φαινόμενο που μπορεί να συμβεί παντού, από ένα γραφείο μέχρι μια θεατρική σκηνή, και που συχνά δοκιμάζει την αντοχή και την επαγγελματική συνέπεια όλων.
Μάλιστα, έδωσε και ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα για το πώς μπορεί να εκδηλωθεί μια κακή συνεργασία: συνάδελφοι «που μπορεί να σε κρεμάσουν, να σε αφήσουν να εκτεθείς στη σκηνή». Σε μια παράσταση, όπου η εμπιστοσύνη είναι κυριολεκτικά όρος επιβίωσης, ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι απλώς άβολο—είναι επικίνδυνο για το αποτέλεσμα, για την ομάδα και για το ίδιο το κοινό που παρακολουθεί. Η ίδια πρόσθεσε πως θέλει να πιστεύει ότι αυτά γίνονται «χωρίς σκοπό… κατά λάθος», αφήνοντας χώρο για την πιθανότητα της ασυνεννοησίας ή της στιγμιαίας αδυναμίας, αντί να υιοθετήσει αυτομάτως την πιο σκοτεινή ερμηνεία.
Καθαρή επικοινωνία αντί για σιωπή και «μούτρα»
Στη συνέχεια, η Αντριάνα Ανδρέοβιτς στάθηκε σε κάτι που μοιάζει να αποτελεί βασική της αρχή: να μιλάει τη στιγμή που συμβαίνει κάτι, όχι αφού μαζευτεί μέσα της και γίνει βάρος. «Προσπαθώ να τα λέω όλα την ώρα που γίνονται», σημείωσε, εξηγώντας ότι δίνει στον άλλον την ευκαιρία να καταλάβει τι την ενόχλησε και πώς ένιωσε. Πρόκειται για μια στάση που απαιτεί θάρρος, γιατί η άμεση κουβέντα δεν είναι πάντα εύκολη—ειδικά σε ένα περιβάλλον με ιεραρχίες, άγχος, ωράρια και υψηλές απαιτήσεις.
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι δεν της ταιριάζουν οι έμμεσες αντιδράσεις: «Δεν μου αρέσουν τα μούτρα». Για την ίδια, το ζητούμενο είναι να μη μένουν «άλυτα πράγματα», να μη σέρνονται μικρές εντάσεις που αλλοιώνουν την ατμόσφαιρα και αποδυναμώνουν τη συνεργασία. Όπως είπε, θέλει «μια καθαρή επικοινωνία. Όσο μπορούμε». Η φράση αυτή κρατά και μια ρεαλιστική ισορροπία: δεν υπόσχεται ιδανικές συνθήκες, αλλά επιμένει στην προσπάθεια.
Η σχέση της με τις παρεξηγήσεις
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η τοποθέτησή της για την έννοια της παρεξήγησης. Η Αντριάνα Ανδρέοβιτς παραδέχτηκε ότι δυσκολεύεται να καταλάβει τι σημαίνει το «παρεξηγούμαι», με την έννοια της εσωτερικής απομάκρυνσης και της σιωπηλής τιμωρίας. «Δεν παρεξηγούμαι ποτέ και δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει “παρεξηγούμαι”», είπε, διευκρινίζοντας ότι, ακόμα κι αν υπάρξει ένταση, προτιμά να την περάσει μέσα από μια ανοιχτή διαδικασία: «Θα θυμώσω, θα μαλώσουμε, θα τα βρούμε, θα αγαπηθούμε».
Με αυτόν τον τρόπο, περιέγραψε μια πιο ζωντανή, ανθρώπινη αντιμετώπιση των συγκρούσεων, όπου ο θυμός δεν γίνεται μόνιμη κατάσταση ούτε μεταφέρεται ύπουλα στην καθημερινότητα. «Δεν θα κάνω μια ερμηνεία που θα την πάρω μετά στο σπίτι μου και θα ’μαι μουτρωμένη», πρόσθεσε, δείχνοντας πως δεν θέλει να κουβαλάει παρανοήσεις και σενάρια εκτός δουλειάς. Η επιλογή της είναι να ξεκαθαρίζει, να αντιπαρατίθεται όταν χρειάζεται και μετά να προχωρά.
Ένας τρόπος δουλειάς που προστατεύει και την ομάδα
Όσα περιέγραψε η Αντριάνα Ανδρέοβιτς δεν αφορούν μόνο την προσωπική της ιδιοσυγκρασία, αλλά και μια επαγγελματική κουλτούρα: τη σημασία της εμπιστοσύνης, της διαφάνειας και της άμεσης συνεννόησης. Σε έναν χώρο όπου οι ρυθμοί είναι γρήγοροι και οι απαιτήσεις υψηλές, η ξεκάθαρη επικοινωνία μπορεί να λειτουργήσει σαν ασπίδα—όχι για να μη συμβούν συγκρούσεις, αλλά για να μην γίνουν τοξικές και παρατεταμένες.
Τελικά, η Αντριάνα Ανδρέοβιτς έδωσε μια απλή, αλλά ουσιαστική εικόνα για το πώς βλέπει τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα στη δουλειά: ναι, υπάρχουν «εφιάλτες», ναι, μπορεί κάποιος να σε φέρει σε δύσκολη θέση, όμως η λύση δεν είναι να σωπαίνεις ή να «παγώνεις» τον άλλον. Είναι να μιλάς, να ξεκαθαρίζεις και να μην αφήνεις τις παρεξηγήσεις να γίνονται μόνιμο φορτίο. Και αυτή ακριβώς η στάση—ευθύτητα, ρεαλισμός και καθαρή επικοινωνία—είναι που κάνει τη συνέντευξη της Αντριάνα Ανδρέοβιτς να ξεχωρίζει.
