Ο Γιάννης Γιοκαρίνης κάθισε στον καναπέ του Στούντιο 4 το απόγευμα της Τρίτης 20/1. Ο τραγουδοποιός μίλησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και στον Θανάση Αναγνωστόπουλο για την εφηβεία του, το κίνημα των χίπις, τη μουσική και τις «εξακριβώσεις» επί Χούντας.
Η εικόνα και ο στιγματισμός ήταν καθοριστικό στοιχείο της διαδρομής του. «Τότε ήμασταν παρεξηγημένοι. Οι μαλλιάδες… Δυσκολεύτηκα να το περάσω πολλά χρόνια. Έλα που μου άρεσε όμως. Εγώ είχα δει το Woodstock παιδάκι και τρελάθηκα. Και εγώ είμαι χίπης. Ακόμα. Και θα είμαι χίπης. Θα πεθάνω χίπης».
Ο «χίπικος τρόπος ζωής» όμως, το 2026, δεν είναι εύκολο να εφαρμοστεί, παραδέχεται. «Είναι δύσκολο να θέλεις να είσαι ανέμελος και να μη σ’ αφήνουν. Εγώ το καταφέρνω όμως. Δεν κουρεύτηκα ποτέ. Φαντάρος μόνο. Πήγα κουρεμένος για να μη με κουρέψουν εκείνοι».
Η πιο τραυματική εμπειρία, ωστόσο, ήταν στα 12-13, επί δικτατορίας. «Με πιάσανε στο δρόμο γιατί το είχε περάσει ο τεντιμποϊσμός. Ήτανε 11 η ώρα στο Πασαλιμάνι. Απαγορευόταν μετά τις 21:30. Με μαλλιά τότε. Με πήρανε μέσα. Εξακριβώσεις και όλα αυτά. Και το πρωί με κουρέψανε. Για μένα; Σαν να μου κόψανε το κεφάλι. Οι γονείς μου είπαν “Μπράβο! Καλά σου κάνανε!”. Το ευχαριστήθηκαν. Το χειρότερο».
