Γράφει ο Σταύρος Παπαγιαννάκης
Αρχικά κάποιες πληροφορίες: το Αφγανιστάν είναι μια χώρα πολύ μακριά από την Ελλάδα. Τόσο μακριά που δεν την καθιστά λογική επιλογή να φτάσουν Αφγανοί μετανάστες μέχρι εδώ, χωρίς αυτό να μπορεί κάποιος να το αποκλείσει. Συνορεύει νότια και ανατολικά με το Πακιστάν, βόρεια με Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν και Τουρκμενιστάν. Δυτικά έχει το Ιράν, μια τεράστια σε έκταση χώρα, και από εκεί πρέπει να διανύσουν κατά μήκος ολόκληρη την Τουρκία. Όλες οι χώρες με τις οποίες συνορεύει το Αφγανιστάν είναι ισλαμικές. Το “παιχνίδι” βρόμικο και αμαρτωλό, με πετρέλαιο, καλή γεωπολιτική θέση άλλα κυρίως όπιο! Τον έλεγχο της περιοχής πολλοί διεκδίκησαν: πρώτα η Βρετανία και έπειτα Αμερική, Ρωσία και από λίγο Πακιστάν και Ιράν. Μέσα από αυτές τις φασαρίες προέκυψαν οι Μουτζαχεντίν και έπειτα οι ακόμα πιο σκληροί και βίαιοι Ταλιμπάν. Αυτά, αρχικά, για να έχουμε μια εικόνα με την περιοχή και την επικρατούσα κατάσταση.
Σε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό κύμα που θα προκύψει είναι σίγουρο ότι θα είναι μεγάλο μιας και πολύς κόσμος θα φύγει για να γλυτώσει. Το ερώτημα είναι προς ποια κατεύθυνση. Η γνώμη μου είναι ότι θα είναι προς όλες. Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Οπωσδήποτε πολύ καλή φύλαξη των συνόρων, ενδεχομένως και με επιπλέον κόσμο και στην περίπτωση που κάποιοι καταφέρουν να περάσουν να υπάρχουν αυτές οι πολυσυζητημένες δομές ώστε να μην επιβαρύνουν την καθημερινότητά μας μέχρι να απελαθούν. Όπως έχει δείξει η πραγματικότητα μόνιμη παραμονή δεν υπάρχει και αν πρέπει να διαλέξουμε μεταξύ της άναρχης κατάστασης στην ΒΙΑΛ και μιας νέας ελεγχόμενης δομής εκτός αστικού ιστού η απάντηση είναι προφανής.