Γράφει ο Βασίλης Αγιαννίδης
Ο Παύλος-Παντελής Γεωργίου Σκυλίτζης, του κλάδου Καραπιπέρη, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια την 22α Απριλίου 1956 και πέθανε στην Αττάλεια την 24η Ιουνίου 2026. Απoφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών, σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και συνέχισε τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές του στο Virginia Polytechnic Institute and State University. Εργάστηκε σαν μεταλλειολόγος-μηχανικός μεταλλείων και εξελίχθηκε σε διευθυντικό στέλεχος ορυχείων της ΔΕΗ. Ασχολήθηκε με την ιστιοπλοΐα και διετέλεσε εθνικός διαιτητής και διεθνής κριτής αγώνων ιστιοπλοΐας. Ο χαρακτήρας του συνδύαζε τη χιώτικη σκωπτικότητα, λόγω καταγωγής του πατέρα του, την ηπειρώτικη ειλικρίνεια, από τη μεριά της μητέρας του, και τους άψογους τρόπους και τον αλεξανδρινό κοσμοπολιτισμό χάρη στην αιγυπτιώτικη ανατροφή του. Απόγονος των Σκυλίτση της αυτοκρατορικής Κωνσταντινούπολης, των δυναστών της Χίου Giustiniani, εγγονός της Winifred Wills, της «Εγγλέζας» η οποία έδωσε και το όνομα της στο πατρογονικό περιβόλι, αλλά και ενός απαγχονισθέντος το 1822, υπήρξε αντισυμβατική προσωπικότητα. Εναπόθετε κάθε χρόνο, διακριτικά, ένα στεφάνι στο μνημείο των προκρίτων τους οποίους όμως θεωρούσε άτυχους και όχι ήρωες. Ενδιαφερόταν για την αρχαιολογία, και τις παραδόσεις αλλά αντιμετώπιζε με χιούμορ και désinvolture τη δική του οικογένεια. Αγαπούσε την κοινωνική ζωή, τη ζωή στην Αίγυπτο και τον αιγυπτιακό λαό του οποίου μιλούσε τη γλώσσα.
Για όλους εμάς που ιχνηλατούμε το παρελθόν, η συναναστροφή με τον Παύλο Σκυλίτζη ήταν και συναναστροφή με την Ιστορία. Αισθανόμασταν ήδη πως οι βεγγέρες πάνω από τη σκάρπα, στον «πύργο» στο Σιερό, τον οποίο ο οικοδεσπότης και κληρονόμος μίας οικογένειας και μίας ιδιοκτησίας τουλάχιστον πέντε αιώνων επισκεύασε με μεράκι, αποτελούσαν μέρος των παμπάλαιων παραδόσεων του νησιού. Γνωρίζουμε πλέον πως ήταν και οι τελευταίες αναλαμπές ενός τρόπου ζωής στον Κάμπο που παρήλθε ανεπιστρεπτί.
Η οικογένεια και οι φίλοι του θα τον θυμούνται πάντα.
