Του Χρήστου Κοντογιάννη
Συγκλονιστικό το γεγονός. Πρωτάκουστο το φαινόμενο. Αξιοκατάκριτη η πράξη. Μια μάνα θυσιάζει στο βωμό των ανομολόγητων προθέσεών της τα σπλάχνα της, τα παιδιά της!
Ο κόσμος αγανακτεί, η κοινωνία διαμαρτύρεται. Ο καθένας μας απορεί και οργίζεται μπροστά στο ακατανόητο, μπροστά στο αποτρόπαιο, μπροστά στην ανηλεή ενέργεια της μάνας να στερήσει τη ζωή από τα τρία παιδιά της. Όταν η ανθρώπινη συνείδηση πωρώνεται τα επακόλουθα είναι οικτρά, τα γεγονότα είναι σοκαριστικά, οι συνέπειες είναι οδυνηρές.
Όπως διαπιστώνουμε οι αποκαλύψεις είναι συνταρακτικές, οι συμπεριφορές του οικείου περιβάλλοντος είναι αδιανόητες. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για δικαιολογία μιας τέτοιας ανελέητης συμπεριφοράς.
Υπάρχουν πολλά ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις.
Ποιο ήταν το κίνητρο αυτής της γυναίκας, που την οδήγησε στο φρικιαστικό έγκλημα;
Ποιο ήταν το κλίμα που επικρατούσε στο οικογενειακό της περιβάλλον;
Ποια τιμωρία θα ήταν ικανή για να αποτραπεί επανάληψη αντίστοιχης πράξης από άλλα πρόσωπα;
Η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε με καταδίκη της μητροκτόνου σε τρις ισόβια κάθειρξη, που ισοδυναμεί με 25 χρόνια στο κελί.
Πώς θα εξασφαλιστεί οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης να έχουν κυριολεκτική αξία και όταν ορίζεται καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη να μην αναιρείται με νομικίστικα τερτίπια;
Πώς θα εμπεδωθεί στη συνείδηση των πολιτών ότι τα ειδεχθή εγκλήματα έχουν και παραδειγματικές τιμωρίες;
Δικαιολογημένα μας προβληματίζουν και μας ανησυχούν οι εκτροπές όσων πιστεύουν, ότι μπορούν χωρίς αυστηρές συνέπειες να εγκληματούν ή να αδιαφορούν για πράξεις, που εμπίπτουν στη σφαίρα των ακραίων εγκληματικών δράσεων.