Γράφει ο Θανάσης Γεωργούλης
Σήμερα με απογοήτευσε ένας γνωστός μου που αποδείχθηκε άγνωστος. Ένας μορφωμένος άνθρωπος στα ενενήντα του, με προβλήματα υγείας που μένει και μόνος του. Ανησυχήσαμε όταν τον χάσαμε από την πιάτσα για μερικές μέρες και αρχίσαμε το ψάξιμο. Τον πέτυχα εγώ και άρχισα να ενημερώνω τους κοινούς μας γνωστούς για την τελευταία περιπέτεια με την υγεία του. Νοσοκομείο, θεραπεία στο σπίτι και πάει λέγοντας.
«Θα βγω από το σπίτι και θα περάσω από τον Πάπυρο να τα πούμε από κοντά», μου είπε στο τηλέφωνο που τον έπαιρνα για να δω τι κάνει.
Πράγματι, πέρασε σήμερα από το… γραφείο μου μπροστά στον Πάπυρο μόνο που άρχισε αμέσως να με προσβάλει λέγοντάς μου, με πολύ σοβαρό ύφος, ότι μόνο ο ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ του ΣΥΡΙΖΑ αξίζει και ότι αυτός έχει βγάλει ασπροπρόσωπους όλους τους Γεωργούληδες σαν και εμένα που μας κυνηγάνε οι γυναίκες (ψέματα) και εμείς δεν τους κάνουμε τίποτα (ψέματα). Για να το αποδείξει μάλιστα μου είπε ότι και τον άλλον Γεωργούλη, τον δικηγόρο, τον κυνηγούσαν όλες οι νέες δικηγορίνες και αυτός δεν έδινε σημασία.
Να σημειωθεί εδώ ότι τον δικηγόρο τον Γεωργούλη τον βλέπω για δεκαετίες με την αρκετά ευπαρουσίαστη – αξιοπρεπή σύζυγό του και δεν καταλαβαίνω γιατί θα ήτανε πιο μάγκας αν την κεράτωνε και ποιος θα ήτανε αν τον κεράτωνε εκείνη;
Αυτός είναι ένας πολύ αρρωστημένος – διεφθαρμένος τρόπος σκέψης και δεν καταλάβαινα αν ήταν πλάκα ή αν ο άνθρωπος ξεμωράθηκε.
«Εκθειάζεις τον βιασμό των γυναικών» του φωνάζω, προσπαθώντας να τον φέρω στα σύγκαλά του, διότι δεν πιστεύω ότι είναι βλάκας αν και ένοιωσα ότι προσπαθεί να μου την βγει από τα… αριστερά. Τίποτα. «Η βία είναι η μητέρα του καινούργιου», επιμένει ο παππούλης, παριστάνοντας τον επαναστάτη που για να με εντυπωσιάσει, συνεχίζει λέγοντάς μου ότι χωρίς την βία δεν θα είχε γίνει η Γαλλική Επανάσταση.
Αυτομάτως κατέταξε τον εαυτό του στους πρώην φίλους μου, διότι το σκόπιμα παρερμηνευμένο «Πατήρ Πάντων Πόλεμος» το οποίο είπε ο Ηράκλειτος αναφέρεται γενικώς στις συγκρούσεις των αντιθέσεων μέσα στο Σύμπαν και δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή αρρωστημένη ψυχοσύνθεση του κάθε αλαζονικού πολιτικάντη και του κάθε βιαστή. Η δικηγορίστικη επιστράτευση τέτοιων εντυπωσιακών επιχειρημάτων, κατεβάζει το επίπεδο της συζήτησης και έτσι σιγά – σιγά, το άσπρο γίνεται μαύρο και τελικά αναγκαζόμαστε, όλοι οι υπόλοιποι, να ζούμε μέσα σε έναν κόσμο ο οποίος δεν μας αξίζει. Έπεσες στην περίπτωση, παππούλη, εσύ και αυτοί που σε βάλανε να μου την πέσεις. Εγώ πάντως, παππούλη, είμαι θηρευτής, κάτι σαν τον Πόρο και σαν τον δαιμόνιο γιό της Πενίας, που νοιώθει την «ανέχεια» στο πετσί του και γι’ αυτό βρίσκομαι στο συνεχές ψάξιμο. Αναρωτιέμαι, απορώ αναζητώ και ανακαλύπτω κυρίως την Αλήθεια, διότι ψάχνω δαιμονισμένα.
Αυτό είναι το ταλέντο μου. Καταδύομαι στο απόλυτο σκοτάδι της μη – ύπαρξης και βγάζω στην επιφάνεια και στο φως του ήλιου πράγματα, αντικείμενα και αλήθειες, συμμετέχοντας ενεργά στην αέναη δημιουργία του Σύμπαντος Κόσμου και της ανθρώπινης συνείδησης.
Έτσι, μετά την επίθεση – πρόκληση που δέχθηκα από τον παππούλη, ο οποίος άρχισε να μου εκθειάζει τον συγκεκριμένο Γεωργούλη της επικαιρότητας, ο οποίος με τον βιασμό, υποτίθεται ότι έχει βγάλει ασπροπρόσωπους όλους τους Γεωργούληδες άρχισα να ψάχνω το πώς και το γιατί. Είναι μια χοντροκομμένη πολιτική τοποθέτηση επί του συγκεκριμένου ζητήματος ή άκουσε κάτι ο παππούλης για «πικραμένες» γυναίκες, γιατί νοιώθω ότι κάτι σέρνεται, ξανά, για του λόγου μου.
Φυσικά και μπορεί να έχω πικράνει κάποιες κοπέλες, όπως και εγώ έχω πικραθεί από κάποιες άλλες οι οποίες δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις «γλυκές» σκέψεις που εγώ έκανα για αυτές. Περί ορέξεως όμως κολοκυθόπιτα, τι να κάνουμε;
Μένουν λοιπόν οι παρεξηγήσεις και τα κακόβουλα κουτσομπολιά εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τον αληθινό έρωτα, δηλαδή τον γιο του Πόρου και της Πενίας.
Είναι άνθρωποι που προτιμούν να λένε, από το να κάνουν και όταν τύχει να κάνουν κάτι, το κάνουν για να το πούνε και όχι για να το ευχαριστηθούνε αυτό καθ’ αυτό.
Σ’ αυτήν τους την ανικανότητα άλλωστε οφείλεται η μεγάλη επιτυχία του Facebook και των άλλων μέσων αντικοινωνικής δικτύωσης, με τα οποία εγώ, όπως είναι φυσικό, δεν έχω καμία σχέση. Δεν πηδάω καμία από εκεί μέσα.
Σαν αυθεντικός γιος της Πενίας, δηλαδή της φτώχειας, που είμαι, έχει τύχει να δείξω την ένδειά μου, δηλαδή το ενδιαφέρον μου σε κοπέλα, η οποία όμως από την επόμενη κιόλας μέρα άρχισε να το δημοσιοποιεί στον έναν και τον άλλο, σαν να λέμε πριν το βούδι το σχοινί, με αποτέλεσμα το επόμενό μου βήμα να μείνει … μετέωρο. Αν απορούσε όμως αληθινά για την συμπεριφορά μου, τότε θα έβρισκε την απάντηση και θα διόρθωνε το πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε, εκθέτοντάς με, όμως οι άνθρωποι δεν απορούν πια. Δεν έχουν πια αυτήν την ικανότητα. Αντλούν μια τυποποιημένη απάντηση από το διαδίκτυο και ξεμπερδεύουν ή λένε απλά ότι είσαι τρελός… Οι τρελοί, στην Ελληνική Αρχαιότητα εθεωρούνταν Ιερά Πρόσωπα. Τυχαίο;
Έτσι, χάνουν την ευκαιρία και την χαρά της ανακάλυψης του ίδιου τους του εαυτού, γιατί όποιος σας λέει ότι η χαρά βρίσκεται κάπου αλλού και όχι μέσα σας, σας λέει ψέματα και σας κάνει να ψάχνετε σε λάθος μέρος για δικούς του λόγους και όχι δικούς σας.
Τώρα, σε προσωπικό επίπεδο, όποιος νομίζει ότι δεν είμαι ο Γεωργούλης που του αξίζει, ας πάει στον άλλονε που είναι και της … παντρειάς. Εγώ δεν είμαι. Εγώ είμαι μεγαλούτσικος.