Γράφει η Ευγενία Γάλλου
Το τελευταίο διάστημα δυσάρεστα γεγονότα που αφορούν αυτοκτονίες νέων παιδιών έρχονται στην επικαιρότητα και μας αιφνιδιάζουν, πέφτουμε από τα σύννεφα, λυπούμαστε και αναρωτιόμαστε: Γιατί ένας νέος άνθρωπος να θέλει να τερματίσει τη ζωή του; Τι είναι αυτό που του οπλίζει το χέρι; Απελπισία; Απογοήτευση; Εξαρτήσεις; Διάψευση από προσδοκίες; Έλλειψη υποστηρικτικού περιβάλλοντος; Τα ερωτήματα πολλά και λύσεις δεν μπορούμε να δώσουμε καθώς δεν είμαστε ειδικοί. Εκφράζουμε τον προβληματισμό μας και τη λύπη μας μπροστά σε τέτοια γεγονότα που μας μαυρίζουν την ψυχή χρονιάρες μέρες. Παραθέτουμε παρακάτω- ενδεικτικά- κάποιες επιστημονικές απόψεις για τι θέμα αυτό* :
“Η αυτοκτονία δεν είναι θέμα χαρακτήρα, αλλά πράξη απελπισίας και έντονης ψυχικής δυσφορίας, που εγκλωβίζει το άτομο σε νοητικά, συναισθηματικά και υπαρξιακά αδιέξοδα, τα οποία το εμποδίζουν να βρει άλλες λύσεις”.
“Συχνά η απελπισία που βιώνει ένας άνθρωπος τον κάνει να μην αντέχει τη ζωή του που φαίνεται οδυνηρή και αβάσταχτη.
Το να καταλήξει κάποιος να σκεφθεί και να αποφασίσει το θάνατό του σημαίνει συνήθως ότι έφτασε στο τέλος μιας μεγάλης πορείας γεμάτης αγωνία, ανάμικτα συναισθήματα για τον εαυτό του και τη ζωή του και ότι βρίσκεται σ’ ένα αδιέξοδο”.
“Συχνά η αυτοκτονία δεν είναι μια ξεκάθαρη απόφαση για θάνατο, αλλά μια βασανιστική αδυναμία να ανακαλύψει το άτομο τον ίδιο του τον εαυτό ή τη ζωή του, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ζει. Για να μπορέσει να βοηθηθεί το άτομο με αυτοκτονική συμπεριφορά, πρέπει κάποιος να το οδηγήσει να επανεκτιμήσει τη ζωή και τους στόχους του και όχι να του επιβάλλει στο όνομα οποιασδήποτε πρόληψης την επιβίωσή του” (…)
*Της Βικτώριας Πολύζου, Συμβούλου ψυχικής υγείας
(Πηγή: medlabnews.gr iatrikanea)