Γράφει η Λεμονιά Μορόμαλου
Ενώ η γη συνέχισε να γυρίζει στο ρυθμό του κορωνοϊού (και του me too) και η “Ελπίδα” δεν είχε κάνει- ευτυχώς- ακόμα την εμφάνισή της, εμείς απολαύσαμε τα ταξίδια μας στον Βορρά από την περιπετειώδη τους πλευρά, διασκεδάσαμε με τα ευτράπελα, αναπόφευκτα συγκρίναμε τις μικρές μας πατρίδες με τους φίλους και τους οικοδεσπότες μας, αφουγκραστήκαμε τις συνήθειες αλλά και τις μικρές και μεγάλες ιστορίες τους, και βεβαιωθήκαμε ακόμα μια φορά ότι κάθε τόπος έχει τη μοναδικότητά του. Οι κάτοικοι μάς φάνηκαν ανοιχτοί και φιλόξενοι, συνηθισμένοι στην παρουσία του ξένου, ανεξαρτήτως προέλευσης, γλώσσας ή θρησκείας…
Γνωρίσαμε διαφορετικές διατροφικές τάσεις, μερικές από τις οποίες είναι ασυνήθιστες στα μέρη μας, και διαπιστώσαμε ότι οι άνθρωποι εκεί, ακόμα και αν ζουν μέσα στις πόλεις, είναι πιο κοντά στη φύση και τους θησαυρούς της τους οποίους χρησιμοποιούν τόσο σαν τροφή όσο και σαν φάρμακο.
Οι πιο παλιοί μάς διηγήθηκαν ιστορίες από τον εμφύλιο, όταν αδερφός έβγαζε το μάτι του αδερφού και συγγενείς έκαιγαν τα σπίτια συγγενών σε συνεργασία με Βούλγαρους ομοϊδεάτες τους, ενώ τους χτυπούσαν ανελέητα για να τους πάρουν τις προμήθειες και το βιος τους.
Ακούσαμε και μια ασυνήθιστη ρήση : “Να φοβάσαι στη ζωή σου το βουλγάρικο το ξύλο και την πένα την ελληνική”. “Ξύλο” νοείται βέβαια η βιαιοπραγία και ως “πένα” νοείται η γνωστή σε όλους μας γραφειοκρατία.
Σε ορισμένες πόλεις ζηλέψαμε τη ρυμοτομία, την άνεση και την άπλα, αλλά δυσανασχετήσαμε με το γεγονός ότι πολλοί δρόμοι ήταν αφρόντιστοι έξω από αυτές, με εξαίρεση βέβαια τις εθνικές οδούς και λεωφόρους… Εν τούτοις, σε μερικές διασταυρώσεις, πάνω από το κόκκινο φανάρι που ρυθμίζει την κυκλοφορία, υπήρχε και ένα ρολόι για να μετρούν οι βιαστικοί και οι ανυπόμονοι τον χρόνο αναμονής.
Η αίσθηση της περιπέτειας, η ξεγνοιασιά και ο ενθουσιασμός δεν μας εμπόδισαν να αντιληφθούμε αρκετά μειονεκτήματα που άλλωστε υπάρχουν παντού, αν δεν σταθεί κανείς μόνο στην πρώτη εντύπωση και, αν είναι ταξιδευτής και όχι τουρίστας.
Για παράδειγμα, κατά μήκος της παραλίας της Αλεξανδρούπολης , απέναντι από τη μεγάλη συνοικία “Τα πέτρινα”, λίγο πιο έξω από το κέντρο της πόλης, παρατηρήσαμε υπέροχες κατοικίες κτισμένες μέσα σε άφθονα τετραγωνικά γης, αλλά… η πρόσβαση στην παραλία είχε ιδιοποιηθεί σχεδόν σε όλα τα σημεία, ενώ η πάνω πλευρά προς την κεντρική οδό ήταν κατάφυτη… Αναπόφευκτα θυμηθήκαμε την τραγωδία στο Μάτι και ευχηθήκαμε ολόψυχα ποτέ να μην ξανασυμβεί.
Η αγροτική γη που θαυμάσαμε, σταδιακά εγκαταλείπεται λόγω του μεγάλου κόστους διατήρησης, και κυρίως λόγω του μεγάλου κόστους των καυσίμων που χρειάζονται για τα μεγάλα μηχανήματα καλλιέργειας και συγκομιδής του ρυζιού, του καλαμποκιού και διάφορων άλλων δημητριακών… Μας είπαν ότι οι περισσότεροι γεωργοί είναι χρεωμένοι στις τράπεζες, προσπαθούν να επωφεληθούν από τις επιδοτήσεις ή αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα και στρέφονται σε άλλες δραστηριότητες.
Με χαρά όμως πληροφορηθήκαμε ότι από τις 23/05/22 έως τις 29/05/22 θα πραγματοποιηθεί Bazaar αγάπης και στήριξης των ευπαθών ομάδων και οικογενειών στην παραλία της Μάκρης στην Αλεξανδρούπολη, από τον σύλλογο “Ηλιαχτίδα ” σε εθελοντική συνεργασία με την “Διαφημιστική Αλεξανδρούπολης”. Τα έσοδα της εκδήλωσης θα διατεθούν για τη δημιουργία κέντρου φιλοξενίας στην Αλεξανδρούπολη… Θα παρακολουθήσομε την πορεία της διοργάνωσης και ελπίζομε να παρευρεθούμε για να μεταφέρομε στους αναγνώστες μας την εμπειρία, προσδοκώντας παρόμοια δράση να πραγματοποιηθεί και στον τόπο μας.