Του Παύλου Καλογεράκη
Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν ολοκληρώνουν τη γήινη διαδρομή τους, αφήνουν πίσω τους κάτι πολύ περισσότερο από αναμνήσεις. Αφήνουν ένα ήθος, μια στάση ζωής, ένα παράδειγμα που εξακολουθεί να φωτίζει όσους είχαν την ευλογία να τους γνωρίσουν. Μία τέτοια προσωπικότητα υπήρξε η αγαπητή δασκάλα Αγγελική Πλακωτάρη, της οποίας η πρόσφατη αναχώρηση για το μεγάλο ταξίδι, γέμισε θλίψη την οικογένειά της, τους μαθητές της, τους συναδέλφους της και όλους όσοι συνάντησαν στη ζωή τους τη λεπτότητα του χαρακτήρα και τη γενναιοδωρία της ψυχής της.
Η Αγγελική Πλακωτάρη δεν υπηρέτησε απλώς την εκπαίδευση. Την διακόνησε με συνέπεια, αυταπάρνηση και βαθιά αγάπη. Για δεκαετίες στάθηκε μπροστά στον σχολικό πίνακα όχι μόνο για να μεταδώσει γνώσεις, αλλά για να καλλιεργήσει χαρακτήρες, να εμπνεύσει αξίες και να εμφυσήσει στα παιδιά την πίστη ότι η μόρφωση αποτελεί το ασφαλέστερο μονοπάτι προς την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Στην τάξη της δεν χωρούσαν οι διακρίσεις. Κάθε παιδί είχε τη δική του αξία, τη δική του προσωπικότητα, το δικό του όνειρο που άξιζε να προστατευθεί.
Είναι βέβαιο ότι οι μαθητές και οι μαθήτριές της θα θυμούνται το χαμόγελό της, τον ήρεμο λόγο της, την ανεξάντλητη υπομονή της και εκείνη τη σπάνια ικανότητα να μετατρέπει τη διδασκαλία σε εμπειρία ζωής. Δεν επέβαλλε τον σεβασμό αλλά τον κέρδιζε καθημερινά μέσα από το προσωπικό της παράδειγμα. Ήταν από εκείνους τους εκπαιδευτικούς που δεν περιορίζονται στο ωράριό τους, γιατί θεωρούν την αποστολή τους λειτούργημα και όχι επάγγελμα.
Πάνω από όλα, όμως, υπήρξε μία σπουδαία μητέρα! Μαζί με τον αείμνηστο σύζυγό της, τον αγαπητό Δήμο, δημιούργησαν μια υποδειγματική οικογένεια, θεμελιωμένη στην αγάπη, στην εργατικότητα, στην αλληλεγγύη και στον αμοιβαίο σεβασμό. Απέκτησαν και ανέθρεψαν μια πολυμελή οικογένεια! Απέκτησαν γαμπρούς νύφες, εγγόνια! Στα παιδιά τους και στους απογόνους τους δεν πρόσφεραν μόνο υλικές φροντίδες αλλά, κυρίως, πολύτιμες αρχές ζωής. Η ανατροφή τους υπήρξε η φυσική συνέχεια των αξιών που η ίδια δίδασκε καθημερινά στους μαθητές της.
Όσοι συνεργάστηκαν μαζί της γνωρίζουν ότι υπήρξε υπόδειγμα δημόσιου λειτουργού. Υπηρέτησε με ευσυνειδησία, ακεραιότητα και απόλυτο σεβασμό προς τον θεσμό που εκπροσωπούσε. Δεν αναζήτησε ποτέ την προσωπική της προβολή ούτε επιδίωξε διακρίσεις. Πίστευε ότι η πραγματική αξία ενός εκπαιδευτικού αποτυπώνεται στις ζωές που αγγίζει και όχι στους τίτλους που αποκτά. Η ταπεινότητά της αποτελούσε την πιο λαμπρή έκφραση της ποιότητάς της.
Παράλληλα, η κοινωνική της ευαισθησία υπήρξε διαρκής και ουσιαστική. Ήταν πάντοτε πρόθυμη να σταθεί δίπλα σε κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη, να συμμετάσχει σε πρωτοβουλίες προσφοράς, να ενθαρρύνει, να συμφιλιώνει και να ενώνει. Ο χαρακτήρας της διακρινόταν από εκείνο το σπάνιο, μειλίχιο ήθος και χαμόγελο που γαληνεύει τους ανθρώπους χωρίς θόρυβο, που εμπνέει χωρίς επίδειξη και που αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στις καρδιές.
Η φυσική της παρουσία δεν θα βρίσκεται πλέον ανάμεσά μας. Θα εξακολουθεί όμως να ζει μέσα στα παιδιά της, στα εγγόνια της, στους αμέτρητους μαθητές που διαμόρφωσε, στους συναδέλφους που την εκτίμησαν και σε όλους όσοι είχαν την τύχη να γνωρίσουν την αρχοντιά της ψυχής της. Η ζωή της υπήρξε μια αθόρυβη αλλά διαρκής διδασκαλία ήθους, αξιοπρέπειας και αγάπης. Οι κοινωνίες δεν οικοδομούνται μόνο από τους μεγάλους ηγέτες, τους επιστήμονες ή τους ευεργέτες τους. Οικοδομούνται καθημερινά από εκείνους τους σιωπηλούς ανθρώπους που, χωρίς να επιζητούν δημοσιότητα, διαμορφώνουν χαρακτήρες, καλλιεργούν συνειδήσεις και φυτεύουν στις παιδικές ψυχές τους σπόρους της γνώσης και της αρετής. Μία από αυτές τις φωτεινές μορφές υπήρξε η δασκάλα Αγγελική Πλακωτάρη. Εξάλλου είναι γνωστό ότι ο καλός δάσκαλος δεν ζει μόνο στα χρόνια που δίδαξε, αλλά συνεχίζει να ζει μέσα σε κάθε άνθρωπο που βοήθησε να γίνει καλύτερος!
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει. Και ας παραμείνει η μνήμη της ζωντανή ως πολύτιμη παρακαταθήκη για όλους μας, ιδιαίτερα για τους νεότερους εκπαιδευτικούς, που έχουν ανάγκη από πρότυπα τα οποία δεν δίδαξαν μόνο με τα λόγια τους, αλλά κυρίως με τον τρόπο που έζησαν.
